Postanowienie NSA z 18 maja 2017 r., I OZ 671/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń P.S. na punkt pierwszy i drugi postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2016 r. sygn. akt I SO/Wa 848/16

Sprawa

w sprawie wniosku P.S. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Warszawie za nieprzekazanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanawia: oddalić zażalenia

Skład

Sędzia NSA Marek Stojanowski przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 grudnia 2016 r., sygn. akt I SO/Wa 848/16, odrzucił wniosek P.S. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Warszawie za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (pkt 1) oraz odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy (pkt 2).

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") organ, za pośrednictwem którego wniesiona została skarga, obowiązany jest przekazać ją sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przekazanie skargi sądowi możliwe jest jednak wtedy, gdy skarga taka zostanie złożona do organu. Dopiero po złożeniu do organu skargi oraz niezastosowania się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

Jak wynika z odpowiedzi Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na wniosek o wymierzenie organowi grzywny, w elektronicznej skrzynce podawczej organu nie odnaleziono skargi P.S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. Skarga nie została również przesłana za pośrednictwem platformy ePUAP. Wbrew twierdzeniu skarżącego - nie złożył on swojej skargi do organu, lecz wniósł ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z powyższego wynika, że P.S. nie złożył do organu skargi określonej we wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Z tych też względów wniosek o wymierzenie grzywny z uwagi na nieprzekazanie skargi, należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a. odrzucić jako niedopuszczalny.

Odnosząc się natomiast do wniosku o przyznanie prawa pomocy, WSA w Warszawie uznał, że z uwagi na powyższą ocenę i oczywistą bezzasadność wniosku, prawo pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a. stronie nie przysługuje.

Zażalenia na powyższe postanowienie wniósł P.S. domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie zostało wydane niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Z kolei art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że organ, na działanie którego została złożona skarga do sądu administracyjnego, zobowiązany jest przesłać wniesioną za pośrednictwem tego organu skargę do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego i wypełnić inne obowiązki przewidziane w art. 54 § 2 P.p.s.a. Oczywistym również jest, że wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. może nastąpić wyłącznie w stosunku do organu za pośrednictwem, którego została złożona skarga sądowoadministracyjna i który w przypadku takiej skargi nie dopełnił obowiązków przewidzianych w art. 54 § 2 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie nie wpłynęła skarga P.S. na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego "o wygaszenie orzeczenia nr [...] ". Skoro SKO w Warszawie nie było w ogóle w posiadaniu wskazanej skargi, to nie mogło jej przekazać wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, że art. 55 § 1 P.p.s.a. nie miał w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż wniosek o wymierzenie grzywny można złożyć wyłącznie po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego skarga dotyczy. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca.

Tym samym uznać należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie narusza obowiązującego prawa.

Natomiast w odniesieniu do zawartego w piśmie z dnia 27 listopada 2016 r. wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy podkreślić należy, że WSA w Warszawie trafnie ocenił, że skarżącemu nie należy przesyłać urzędowego formularza "PPF", celem jego wypełnienia, ponieważ w niniejszej sprawie zostały spełnione wymienione w art. 247 P.p.s.a. przesłanki, warunkujące odmowę przyznania skarżącemu prawa pomocy. Powszechnie przyjmuje się, że oczywista bezzasadność skargi zachodzi w przypadku, gdy nie może być ona uwzględniona w świetle jasnych i bezwzględnie wiążących przepisów prawa administracyjnego i w dodatku niepodlegających różnej wykładni. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ponieważ skarżący z przyznanego mu prawa do sądu czyni nienależyty użytek, albowiem – jak wynika to jednoznacznie z prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych, wydanych w takich samych sprawach – podejmuje on bezustannie, co prawda dozwolone prawem działania, ale dla celów innych, niż przewidziane przez ustawodawcę, a więc nie zasługujące na ochronę prawną. Zatem jego skargę w niniejszej sprawie należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 P.p.s.a., ponieważ z jej treści jednoznacznie wynika, że została ona wniesiona nie z powodu ochrony interesu prawnego skarżącego, lecz w celu szykanowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.