Postanowienie NSA z 14 września 2010 r., I OZ 673/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. i C. M. oraz zażalenia D. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 czerwca 2010 r., sygn. akt II SAB/Wr 19/08 odrzucające zażalenie C. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt II SAB/Wr 19/08

Sprawa

w sprawie ze D. D. na bezczynność Prezydenta Miasta Lubina postanawia: oddalić zażalenia

Skład

Sędzia NSA Irena Kamińska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2010 r., sygn. akt II SAB/Wr 19/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie C. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt II SAB/Wr 19/08 w sprawie ze skargi D. D. na bezczynność Prezydenta Miasta Lubina.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pismem z dnia 29 stycznia 2010 r. C. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2009 r. sygn. akt II SAB/Wr 19/08.

Zarządzeniem z dnia 4 lutego 2010 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał C. M. do uiszczenia wpisu sądowego od powyższego zażalenia.

Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OZ 292/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie C. M. na zarządzenie z dnia 4 lutego 2010 r.

Pismem z dnia 13 maja 2010 r., w wykonaniu prawomocnego zarządzenia z dnia 4 lutego 2010 r., wezwano C. M. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2009 r.

Wezwanie to doręczono C. M. w dniu 31 maja 2010 r., jednak w wyznaczonym terminie wpis nie został uiszczony.

W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie C. M. zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie w dniu 9 lipca 2010 r. (data wpływu 14 lipca 2010 r.) wnieśli J. K. oraz C. M., w którym nie zgodzili się z zapadłym rozstrzygnięciem.

W dniu 19 lipca (data wpływu 22 lipca 2010 r.) zażalenie na powyższe postanowienie wniósł D. D. wnosząc o jego uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie J. K. i C. M. oraz zażalenie D. D. podlegają oddaleniu.

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Przepis art. 220 § 3 ustawy stanowi natomiast, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W niniejszej sprawie, w związku z tym, że zarządzenie Sądu pierwszej instancji z dnia 4 lutego 2010 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia z dnia 29 stycznia 2010 r. na postanowienie z dnia 22 grudnia 2009 r. stało się prawomocne, skarżąca została ponownie wezwana do uiszczenia wpisu od tego zażalenia w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia jej wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia (zarządzenie z dnia 13 maja 2010 r. - k.258).

Bezspornym jest, iż zarządzenie z dnia 13 maja 2010 r. zostało prawidłowo doręczone skarżącej w dniu 31 maja 2010 r. (k. 262). Skarżąca nie wywiązała się jednak z obowiązku uiszczenia żądanego wpisu od zażalenia. Sąd pierwszej instancji prawidłowo więc odrzucił zażalenie skarżącej z dnia 29 stycznia 2010 r. jako nieopłacone na podstawie 220 § 3 P.p.s.a.

Skarżący nie wskazali w zażaleniu żadnych konkretnych przepisów prawa, które - ich zdaniem - zostały naruszone zaskarżonym postanowieniem, ani nie podnieśli zarzutów merytorycznych dotyczących tego orzeczenia.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.