Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skarg R. S., A. F. i B. J. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...]sierpnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości w pkt l. odrzucił skargę R. S.; w pkt II. zwrócił skarżącemu R. S. kwotę 200,00 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi; w pkt III. oddalił skargi A. F. i B. J. W piśmie z 5 lutego 2016 r. R. S. wniósł o wykładnię ww. wyroku poprzez rozstrzygniecie wątpliwości w jakim zakresie jego skarga została odrzucona w sytuacji, gdy wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz w zakresie w jakim żądanie o wezwanie do udziału w sprawie wszystkich stron postępowania "nie zostało dokonane".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 15 lutego 2016 r. oddalił powyższy wniosek.
Sąd wskazał, że konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości. Zdaniem sądu, treść sentencji wyroku Sądu z 29 stycznia 2016 r. jest jednoznaczna i nie może budzić wątpliwości. Wniosek o wykładnię wyroku w istocie zawiera stanowisko skarżącego kwestionujące wydane rozstrzygnięcie. Sąd wskazał, że wykładnia orzeczenia polega na wyjaśnieniu wątpliwości co do jego treści, nie zaś na zmianie rozstrzygnięcia. Wobec oczywistości wyroku Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku. Sąd wyjaśnił,, że po doręczeniu skarżącemu uzasadnienia wyroku, będzie miał on możliwość jego zaskarżenia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R. S.. Zarzucił rażące naruszenie art. 158 P.p.s.a. poprzez odmowę wykładni wyroku w sytuacji, gdy jego treść jest wieloznaczna i budzi poważne wątpliwości
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 158 P.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi zatem wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia taka powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia (jak i jego uzasadnienia), ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać, nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię wyroku nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawnych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OZ 51/07; postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1364/07; postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 427/08; postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 462/11).
W niniejszej sprawie należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że nie zachodzi konieczność dokonania wykładni wyroku z dnia 29 stycznia 2016 r., albowiem treść orzeczenia sformułowana jest w sposób jasny i nie budzi żadnych wątpliwości co do zakresu i treści rozstrzygnięcia oraz jego przedmiotu. Podnoszone we wniosku o wykładnię wątpliwości skarżącego w jakim zakresie jego skarga została odrzucona w sytuacji, gdy wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz w istocie stanowi polemikę ze stanowiskiem Sądu, która dopuszczalna jest jedynie w drodze zażalenia. Wskazać należy, że skarżący złożył zażalenie na pkt I wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2016 r., które zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt I OZ 487/17.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.