Postanowienie NSA z 8 lutego 2012 r., I OZ 68/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt III SAB/Wr 16/11 odmawiające sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 października 2011 r. sygn. akt III SAB/Wr 16/11

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. R. na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu w przedmiocie nierozpoznania wniosku w trybie procesowym i niedoręczenie postanowienia postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

sędzia NSA Anna Łukaszewska- Macioch przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt III SAB/Wr 16/11 odmówił sprostowania postanowienia tutejszego Sądu z dnia 21 października 2011 r. sygn. akt III SAB/Wr 16/11 w sprawie ze skargi Z. R., na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu w przedmiocie nierozpoznania wniosku w trybie procesowym i niedoręczenia postanowienia.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 21 października 2011 r. odrzucił skargę na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, z powodu niedopuszczalności skargi.

Pismem z dnia 2 listopada 2011 r. skarżący wniósł o sprostowanie sentencji postanowienia z dnia 21 października 2011 r. w zakresie przedmiotu zaskarżenia który powinien być określony następująco: "na bezczynność ze strony Sądu i Przewodniczącego Wydziału III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Apelacyjnego w doręczeniu Postanowienia III AUz 11/11 z 30 marca 2011 r., na złożony wniosek z dnia 4 sierpnia 2011 r. w oparciu o art. 350 k.p.c., w związku z innym Postanowieniem Sądu III AUz 11/11 z 7 lipca 2011 r., postanawiającym sprostować jego sentencję w przedmiocie rozpoznania sprawy, w związku ze skargą powoda złożoną do Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2011 r.".

Odmawiając sprostowania Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu powołując się na treść art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." wskazuje, że sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Mimo iż przepis ten stanowi jedynie o sprostowaniu orzeczeń przez sąd z urzędu, to wobec treści art. 159 P.p.s.a., mówiącego o "wniosku o sprostowanie", nie ulega wątpliwości, iż strona postępowania może również może składać wnioski o rektyfikację orzeczeń. Sąd zaznaczył również, że instytucja sprostowania jest konstrukcją procesową, która ma na celu wyłącznie naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał mu nadać. Jej wykorzystanie nie może jednak prowadzić do zmiany lub uchylenia wydanego rozstrzygnięcia. Służy jedynie wyeliminowaniu z jego treści tego, co nie jest zgodne z wolą Sądu wydającego orzeczenie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie taki wypadek nie zachodzi. Skarżący domagał się stwierdzenia bezczynności Sądu Apelacyjnego "w rozpoznaniu wniosku w trybie procesowym i doręczenia żądanego postanowienia już z naniesionymi poprawkami zgodnie z art. 350 k.p.c." Tymczasem, w postanowieniu o odrzuceniu skargi Sąd posłużył się terminem "skargi na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu w przedmiocie nieprzekazania wniosku w trybie procesowym i niedoręczenia postanowienia".

Sąd wskazał, że określenie przedmiotu skargi w sentencji postanowienia służy zwięzłemu opisowi rozpoznawanej sprawy, a określenie użyte w sprawie przez Sąd odpowiada temu wymogowi. Żądanie skarżącego sprowadza się do bardziej szczegółowego określenia żądania wniesionej skargi, uwzględniającego podstawę prawną i daty składanych pism, czy też wydanych przez Sąd postanowień. Elementy takie są jednak częścią uzasadnienia rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd. Dlatego też, skoro sformułowanie sentencji zakwestionowanego postanowienia z dnia 21 października 2011 r. jest efektem zamierzonego, celowego, skrótowego przedstawienia przez Sąd przedmiotu zaskarżenia, a ponadto – nie zawiera ono niedokładności, błędów pisarskich czy rachunkowych, innych oczywistych omyłek, ani błędów pisarskich, Sąd odmówił uwzględnienia wniosku o sprostowanie.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Z. R. domagał się jego uchylenia. Podniósł, że z treści jego pisma Sąd ma obowiązek wywieść przedmiot postępowania w sprawie, rozpoznać całość skargi i zawrzeć to w sentencji. Sąd ma obowiązek, tak jak i organy administracyjne rozpoznając podanie ustosunkować się do istoty wniesionego odwołania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania, jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania.

W niniejszej sprawie skarżący domagał się sprostowania sentencji postanowienia z dnia 21 października 2011 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w zakresie przedmiotu rozpoznania poprzez zmianę wyrażenia "skargi na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu w przedmiocie nieprzekazania wniosku w trybie procesowym i niedoręczenia postanowienia" na "bezczynność ze strony Sądu i Przewodniczącego Wydziału III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Apelacyjnego w doręczeniu Postanowienia III AUz 11/11 z 30 marca 2011 r., na złożony wniosek z dnia 4 sierpnia 2011 r. w oparciu o art. 350 k.p.c., w związku z innym Postanowieniem Sądu III AUz 11/11 z 7 lipca 2011 r., postanawiającym sprostować jego sentencję w przedmiocie rozpoznania sprawy, w związku ze skargą powoda złożoną do Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2011 r.". Należy jednak uznać, że taka ingerencja w treść sentencji orzeczenia w rzeczywistości zmienia to postanowienie co do istoty. Tym samym zmiany, których domaga się skarżący, nie stanowiłyby sprostowania oczywistej omyłki, ale dotyczyłby merytorycznej treści postanowienia, co należy uznać za niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.