Postanowienie NSA z 21 sierpnia 2013 r., I OZ 680/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

dnia 21 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.B. na pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2212/12 o zasądzeniu kosztów

Sprawa

w sprawie ze skargi T.B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby poza granicami państwa w charakterze obserwatora wojskowego postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2212/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę T. B., uchylił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 października 2012 r., nr 460 oraz poprzedzającą ją decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], którą odmówiono skarżącemu należności z tytułu pełnienia służby poza granicami państwa w charakterze obserwatora wojskowego w Grupie Obserwatorów Sił Zbrojnych RP Misji Obserwatorów Unii Europejskiej w Gruzji za okres od dnia 26 września 2008 r. do dnia 26 września 2009 r. W wyroku tym, w pkt.3 orzeczono także o zwrocie na rzecz skarżącego kwoty 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Orzeczenie to oparte zostało o art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a." w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Zażalenie na pkt. 3 powyższego wyroku wniósł T. B., reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucając Sądowi naruszenie art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia i § 6 pkt. 5 rozporządzenia, poprzez niezastosowanie tego ostatniego przepisu i zasądzenie na rzecz skarżącego 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, podczas gdy kwota ta powinna wynosić 2400 zł. W uzasadnieniu zażalenia jego autor podkreślił, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była odmowa wypłaty należności finansowej, zatem wynagrodzenie działającego w sprawie pełnomocnika winno być obliczone na podstawie § 6 pkt. 5 rozporządzenia, a nie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając złożony wniosek, zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Art. 200 ustawy P.p.s.a. stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Z kolei z art. 205 § 1 tej ustawy wynika, iż do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. § 2 tego artykułu stanowi, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o zwrocie na rzecz T. B. kwoty 240 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania, ustalając te koszty w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawa przyjęta przez Sąd I instancji była w pełni prawidłowa.

Podkreślenia wymaga bowiem, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja odmawiająca przyznania skarżącemu należności za służbę wojskową poza granicami RP, a nie wysokość tego wynagrodzenia, co ewentualnie pozwoliłoby na przyjęcie, iż zaskarżona została należność pieniężna. Ponadto zauważyć trzeba, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozstrzygnął o zasadności roszczenia skarżącego, a jedynie nakazał organom ponowne przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem wytycznych zawartych w treści wyroku. Oznacza to, że w ostatecznym rozstrzygnięciu organy ponownie mogą orzec o odmowie przyznania skarżącemu należności za służbę wojskową.

W świetle przytoczonych powyżej faktów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zażalenie T. B. nie mogło być uwzględnione jako nie posiadające usprawiedliwionych podstaw i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.