Postanowienie NSA z 7 sierpnia 2013 r., I OZ 682/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 845/13 o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego

Sprawa

w sprawie ze skargi W.W. na decyzję Rektora Uczelni Łazarskiego z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium za wyniki w nauce postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Zarządzeniem z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 845/13, Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał W. W. do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Rektora Uczelni Łazarskiego, utrzymującą w mocy decyzję Dziekana Wydziału Ekonomii i Zarządzania Uczelni Łazarskiego w przedmiocie odmowy przyznania stypendium dla najlepszych studentów.

Zażalenie na to zarządzenie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. W., podnosząc, że winien ona być zwolniony od kosztów postępowania, bowiem przedmiot jego skargi mieści się w kategorii spraw wskazanych w art. 239 pkt. 1 a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stypendium, o które skarżący ubiega się jest – w jego ocenie – formą pomocy materialnej Państwa, co wynika z art. 173 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 94 ust. 4 i art. 103 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym.

Rozpoznając zażalenie na zaskarżone zarządzenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, iż nie ma ono usprawiedliwionych podstaw.

Art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., zawiera generalną zasadę, zgodnie z którą strony postępowania sądowoadministracyjnego ponoszą koszty tego postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wyjątki od tej zasady muszą być wyraźnie wskazane w przepisach szczególnych. Ustawa P.p.s.a. przewiduje w swoich przepisach wyłączenie powyższego obowiązku jedynie w przypadku udzielenia stronie prawa pomocy lub w sytuacji, gdy skarga wniesiona zostanie w sprawie, której przedmiot wskazany jest w art. 239 tej ustawy. Zgodnie z pkt. 1 lit. a) tego przepisu nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej, Podkreślenia wymaga, iż sprawy z zakresu pomocy i opieki społecznej w rozumieniu tego przepisu obejmują, co do zasady, skargi na działanie (lub bezczynność) organów administracji publicznej podejmowane (zaniechane) na podstawie ustawy o pomocy społecznej. Intencją ustawodawcy było zatem objęcie zwolnieniem od kosztów sądowych spraw, w których strona skarży działanie lub bezczynność organu administracji publicznej dotyczące świadczeń, które ze względu na charakter oraz cel stanowią formę pomocy państwa dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej i życiowej. Większość tych spraw związana jest z zaspokojeniem podstawowych potrzeb życiowych, najczęściej dotyczących trudnych sytuacji życiowych niezawinionych przez stronę. Świadczenia z pomocy społecznej przysługują wtedy, gdy ich przyznanie uzasadniają z jednej strony warunki materialne strony, a z drugiej nieporadność wnioskującego lub nieskuteczność podjętych przez niego działań. Sprawa ze skargi na decyzję wydaną w przedmiocie odmowy przyznania stypendium za wyniki w nauce nie znajduje się zatem w katalogu ustawowych zwolnień przedmiotowych określonych w art. 239 pkt 1 P.p.s.a.

Mając to na uwadze stwierdzić zatem trzeba, że wniesione przez stronę zażalenie jest bezzasadne w świetle art. 220 § 1 ustawy P.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, iż Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. W tej sytuacji uznać należy, iż zaskarżone zarządzenie wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 wskazanej ustawy.