Postanowienie NSA z 7 kwietnia 2017 r., I OZ 682/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 kwietnia 2017 r. zażalenia D.W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 397/14 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym

Sprawa

w sprawie ze skargi D.W., M.W., M.W. i J.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia na postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu do załatwienia wniosku o rozgraniczenie nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił D. i M. W. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, iż dochód wnioskodawców wynosi 3 047 zł, na co składają się emerytury D.W. – 1 291 zł i M.W. – 1 756 zł, i zostali oni wezwani, w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), "p.p.s.a.", do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, czego nie uczynili. Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 245 § 2 i 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i to na ubiegającym spoczywa ciężar udowodnienia sytuacji uprawniającej go do przyznania tego prawa, zaś wnioskodawcy, wzywani zgodnie z art. 255 p.p.s.a do uzupełnienia wniosku, nie przedstawili wystarczających i wiarygodnych dowodów obrazujących ich rzeczywistą sytuację majątkową, zaś za niewiarygodne należało uznać oświadczenia o sytuacji rodzinnej w zakresie samodzielności prowadzenia gospodarstwa domowego, bowiem skarga została wniesiona także przez J. i M. W., których adres został wskazany taki sam, jak wnioskodawców. Nadto Sąd podniósł, iż dochód D. i M. W. jest na wystarczającym poziomie do poniesienia kosztów postępowania.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli D. i M. W., domagając się jego zmiany i uchylenia, podnosząc że jest ono niesprawiedliwe i nieważne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane osobie fizycznej jeśli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie okoliczności, które wskazywałyby na zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie i winno nastąpić poprzez złożenie oświadczeń w odpowiednich rubrykach urzędowego formularza, na którym składa się przedmiotowy wniosek. Jeśli jednak oświadczenia zawarte we wniosku nie wystarczają do pełnej oceny sytuacji majątkowej i rodzinnej wnioskodawcy, bądź też budzą wątpliwości, Sąd może, na podstawie art. 255 p.p.s.a., zażądać od strony dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów potwierdzających jej rzeczywiste dochody oraz stan majątkowy, czy rodzinny.

Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Ponieważ D. i M. W. wskazali we wniosku o przyznanie prawa pomocy jaki osiągają dochód, ale że prowadzą oddzielne gospodarstwo domowe, zostali wezwani do uzupełnienia formularza oraz przedłożenia dodatkowych dokumentów, które były niezbędne do oceny ich sytuacji majątkowej i rodzinnej. Pomimo skutecznego wezwania nie przedłożyli żądanych dokumentów. Sąd I instancji zasadnie uznał więc, że wnioskodawcy nie wykazali w sposób dostateczny, że nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zwłaszcza w sytuacji, w której osiągają dochód w wysokości 3 047 zł.

Wobec zastosowania w stosunku do skarżących wezwania przewidzianego w art. 255 p.p.s.a., z uwagi na to, że złożone wyjaśnienia budzą wątpliwości Sądu jako wewnętrznie sprzeczne i niewiarygodne, którego wnioskodawcy w istocie nie wykonali, Wojewódzki Sąd Administracyjny mógł rozpoznać wniosek na podstawie dotychczas przedłożonych przez strony materiałów, te zaś nie pozwalały przyjąć, że zachodzą przesłanki do przyznania im prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z prawem i orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.