Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej również: Sąd I instancji), postanowieniem z 2 grudnia 2022 r. sygn. akt IV SA/Wr 599/21, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", odrzucił zażalenie S. S. (dalej również: Skarżąca) na postanowienie z 4 sierpnia 2022 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej Skarżącej od wyroku z 8 lutego 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 599/21, oddalającego jej skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przyznania usług opiekuńczych oraz ustalenia odpłatności za te usługi.
W uzasadnieniu wskazano, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie spełniało wymogu określonego w art. 194 § 4 p.p.s.a., bowiem zostało sporządzone osobiście przez pełnomocnika Skarżącej (jej syna) – D. S., niebędącym adwokatem ani radcą prawnym.
Zażalenie na to postanowienie wniósł syn Skarżącej, będący jej pełnomocnikiem w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, ewentualnie przez podmioty wskazane w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. - podmioty zwolnione od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego, tj. sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych.
O obowiązku tym, wynikającym wprost z przytoczonego przepisu, pełnomocnik Skarżącej (jej syn) został pouczony w punkcie 5 pisma przewodniego, którym doręczono mu odpis postanowienia z 4 sierpnia 2022 r. (k. 46 akt sądowych).
Zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej sporządzone przez osobę, która nie jest adwokatem lub radcą prawnym, ani nie należy do kręgu osób wskazanych w treści art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a., na podstawie art. 178 p.p.s.a., winno zostać przez wojewódzki sąd administracyjny odrzucone, jako obarczone nieusuwalnym brakiem (por. postanowienie NSA z 30 września 2004 r., OZ 474/04, akceptowane przez J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 s. 482, uw. 8; postanowienie NSA z 8 stycznia 2008 r., I OZ 986/07, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza /w:/ R. Hauser, M. Wierzbowski; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. C.H. Beck 2017 r. s. 795, nb 22).
Z tych względów uznać należy, że Sąd I instancji słusznie uznał, że zażalenie pełnomocnika Skarżącej (jej syna) było niedopuszczalne. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby pełnomocnik Skarżącej był adwokatem, radcą prawnym lub którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.