Postanowienie NSA z 3 września 2014 r., I OZ 700/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 3 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. Z. na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1197/14 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego

Sprawa

w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jan Paweł Tarno przewodniczący

Uzasadnienie

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lipca 2014 r., II SA/Wa 1197/14 wezwano K. Z. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie w przedmiocie odmowy dostępu do informacji publicznej, w kwocie 200 złotych.

W zarządzeniu powołano art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), określono termin wykonania zarządzenia oraz konsekwencję braku uiszczenia wskazanej kwoty w tym terminie.

W zażaleniu na opisane zarządzenie skarżący wskazał, że wysokość wpisu powinna zostać ustalona na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 cyt. rozporządzenia, zgodnie z którym wpis stały w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej wynosi 100 zł. Z treści skargi jednoznacznie wynika, że skarżący zarzuca Prezesowi Sądu Apelacyjnego nienależyte rozpoznanie jego odwołania od decyzji. Bezczynność organu administracji zachodzi nie tylko wtedy, gdy w ustawowym terminie nie wydaje on odpowiedniego aktu administracyjnego, ale również wtedy gdy taki akt wydaje pomijając istotne argumentu strony skarżącej, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wniesiona skarga jest w istocie skargą na "bezczynne rozpoznanie odwołania", bezczynność w "ustosunkowaniu się do zarzutów skarżącego podniesionych w odwołaniu od decyzji". Alternatywnie wskazany został § 2 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia, dotyczący wysokości wpisów od skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja dotyczy uprawnienia, jakim jest prawo każdego do informacji publicznej, wynikające z art. 2 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782).

Do zażalenia skarżący dołączył również wniosek o przedłużenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, powołując art. 84 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zawierało usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 199 p.p.s.a., strony zobowiązane są do ponoszenia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie. W przypadku skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie w sprawie, na skarżącym spoczywa obowiązek uiszczenia wpisu (por. art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodnicząca Wydziału miała zatem obowiązek wezwać skarżącego, aby uiścił należny wpis w ciągu siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

W zarządzeniu prawidłowo określono wysokość wpisu, podstawę prawną jego nałożenia, termin wykonania obowiązku i konsekwencję nieuiszczenia wpisu, a także wskazano osobę uprawnioną do wydania zarządzenia i jej podpis (k. 14 akt sądowych).

O rodzaju wpisu sądowego decyduje, co do zasady, charakter sprawy, w której wniesiono skargę, przedmiot i zakres zaskarżonego aktu. Skarżący domagał się udostępnienia informacji publicznej, a ostatecznie wniósł skargę na decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W orzecznictwie wskazuje się, że przepis § 2 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy przedmiotem skargi są inne niż decyzja lub postanowienie akty lub czynności organu administracji publicznej (por. postanowienia NSA z 8 lipca 2010 r., II OZ 656/10, z 23 kwietnia 2010 r., II OZ 362/10, z 13 kwietnia 2010 r., II GZ 55/10, czy z 28 stycznia 2010 r., II OZ 21/10). Przepisów cytowanego rozporządzenia nie można odczytywać w oderwaniu od przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 3 § 2 tej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;
2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; (...).

Stwierdzić zatem należy, że skargę na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. ustawy wnieść można w przypadkach, kiedy zaskarżony akt jest aktem innym niż decyzje i postanowienia określone w pkt 1-3 ustawy. W tych też przypadkach wpis sądowy od skargi określany jest na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r. W sytuacji, gdy zaskarżony akt jest decyzją, a sprawa nie jest objęta wpisem stosunkowym, konieczne jest określenie i wpłacenie wpisu stosownie do właściwej regulacji § 2 ust. 2 – 6 rozporządzenia. W niniejszej sprawie właściwą podstawą określenia wpisu był przepis § 2 ust. 6.

Ponadto, stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, że w sprawach skarg na decyzje w przedmiocie dostępu do informacji publicznej wpis należy określić z powołaniem § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r., jest podzielane w orzecznictwie (tak m.in. NSA w postanowieniach z 14 maja 2007 r., I OZ 339/07, czy z 12 czerwca 2007 r., I OZ 416/07 i I OZ 417/07).

W dalszej kolejności należy stwierdzić, że skoro skarga została wniesiona na decyzję, a skarżący kwestionuje sposób postępowania organu prowadzący do wydania wadliwego – jego zdaniem – aktu administracyjnego, to nie może skutecznie powoływać się na bezczynność tego organu i żądać, aby wpis został ustalony na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 cyt. rozporządzenia.

Na marginesie, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia skarżącemu, że siedmiodniowy termin wykonania zarządzenia wynika z art. 220 § 1 zd. 2 p.p.s.a., co oznacza że jest on terminem ustawowym – a więc nie może zostać przedłużony na podstawie art. 84 p.p.s.a.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 227 § 1, art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.