Postanowienie NSA z 5 lipca 2016 r., I OZ 701/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1499/15 odrzucające skargę K. J. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rudnicka przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 17 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 22 lipca 2015 r. K. J. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w K. o wydanie zaświadczenia następującej treści: "Zaświadcza się na podstawie rejestrów, ewidencji i innej wiedzy organu, że sierż. sztab. w stanie spoczynku K. J. s. S., ur. 19.07.1964 R. w okresie służby czynnej w Policji w latach 1989-2004, wykonując obowiązki służbowe w pionie prewencji – ruchu drogowego i ogniwach patrolowo-interwencyjnych, każdego roku podejmował co najmniej sześć interwencji, czynności operacyjno-rozpoznawczych, lub dochodzeniowo-śledczych w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia". K. J. wyjaśnił, że zaświadczenie to jest mu potrzebne do przedłożenia organowi emerytalnemu celem przeprowadzenia przez ten organ właściwego postępowania administracyjnego w sprawie prawa do emerytury policyjnej i jej podwyższenia.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w K. odmówił wydania K. J. zaświadczenia o żądanej przez niego treści.

Po rozpatrzeniu zażalenia K. J., [...] Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Pismem z dnia 2 października 2015 r. K. J. wniósł skargę na powyższe postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, domagając się jego uchylenia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy sprawy, w której zapadł już prawomocny wyrok, co skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.).

Sąd wskazał, że z treści wniosku o wydanie zaświadczenia wynika, iż skarżący domagał się wydania zaświadczenia potwierdzającego, że spełnia przesłankę do podwyższenia jego emerytury wymienioną w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. nr 86 poz. 734 z późn. zm.)

Sąd zauważył jednak, że skarżący już wcześniej ubiegał się o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że pełnił służbę w Policji w warunkach szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia dającego podstawę do ubiegania się przed organami emerytalnymi o podwyższenie emerytury policyjnej. Komendant Powiatowy Policji w K. postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] odmówił wydania skarżącemu takiego zaświadczenia. Postanowienie organu I instancji zostało utrzymane w mocy postanowieniem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 23/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]. Zaświadczenie jakiego domagał się skarżący w sprawie III SA/Kr 23/15 obejmowało więc znacznie szerszy zakres niż zaświadczenie, którego skarżący domagał się w niniejszej sprawie. Oznacza to więc, w ocenie Sądu, że sprawa dotycząca wydania skarżącemu zaświadczenia o pełnieniu przez niego służby w Policji w warunkach szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia została już przez Sąd rozstrzygnięta.

Przywołując treść art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Sąd podniósł, że warunkiem skutkującym powstanie stanu sprawy w toku lub prawomocnie osądzonej jest tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. O tożsamości spraw sądowoadministracyjnych można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna.

W ocenie Sądu pomiędzy niniejszą sprawą oraz sprawą zakończoną prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 23/15 zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa. W obu bowiem sprawach K. J. zarzuca [...]emu Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, że niewydanie mu zaświadczenia potwierdzającego, że pełnił służbę w Policji w warunkach szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia dającego podstawę do ubiegania się przed organami emerytalnymi o podwyższenie emerytury policyjnej, nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa.

Końcowo Sąd podniósł, że nie mógł również zostać uwzględniony wniosek skarżącego zawarty w piśmie z dnia 16 listopada 2015 r. o uchylenie postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] lipca 2009 r. oraz utrzymującego je w mocy postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2009 r. Postanowienia te były już przedmiotem skargi K. J., która została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 1043/09.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. J., kwestionując dokonaną przez Sąd ocenę przesłanek odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jest zasadne.

W myśl art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, że warunkiem skutkującym powstanie stanu sprawy w toku lub prawomocnie osądzonej jest tożsamość rozpoznawanej sprawy z wcześniej wszczętą sprawą sądowoadministracyjną w znaczeniu zarówno podmiotowym, jak i przedmiotowym. Sąd dokonał jednak błędnej subsumcji stanu faktycznego pod normę z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., stwierdzając, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzi przesłanka tożsamości przedmiotowej.

Sytuacja, na którą powołuje się Sąd - istnienie w obrocie prawnym prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 23/15 nie może bowiem prowadzić do uznania, iż zachodzi tożsamość sprawy zakończonej tym wyrokiem ze sprawą będącą przedmiotem niniejszego postępowania. Zauważyć należy, że postępowanie administracyjne, którego dotyczył powyższy wyrok zostało wszczęte wniosek K. J. z dnia 21 września 2014 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że pełnił służbę w Policji w warunkach szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia dającego podstawę do ubiegania się przed organami emerytalnymi o podwyższenie emerytury policyjnej. Komendant Powiatowy Policji w K. postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. odmówił wydania skarżącemu takiego zaświadczenia. Postanowienie to zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2014 r., zaś na skutek skargi złożonej przez K. J., Sąd wspomnianym na wstępie wyrokiem uznał oba te postanowienia za zgodne z prawem.

Natomiast postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 22 lipca 2015 r. i zakończyło się wydaniem przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji postanowienia z dnia [...] września 2015 r., które następnie stało się przedmiotem skargi K. J. do sądu administracyjnego.

Każdy z powyższych wniosków o wydanie zaświadczenia wszczynał więc odrębne postępowanie administracyjne zakończone postanowieniami od których, zgodnie z pouczeniami zawartymi w ich treści, przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Nie występuje tu zatem tożsamość spraw. Nie można bowiem mówić o tożsamości stanu faktycznego, zarówno w zakresie wniosków o wydanie zaświadczenia (wnioski choć tożsame częściowo co do treści, pochodziły z innych dat i wszczynały odrębne postępowania), jak i samych postanowień, które rozstrzygały odrębnie sprawy w przedmiocie tych wniosków. Natomiast wpływ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 23/15 na wynik niniejszej sprawy może ewentualnie stać się przedmiotem merytorycznej oceny Sądu kontrolującego legalność zaskarżonego postanowienia.

Skoro zatem decyzja będąca przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie była poddana kontroli sądowoadmnistracyjnej, brak jest podstaw, aby uznać, że sprawa była już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem. Przyjęcie zaś za prawidłowe stanowiska Sądu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia prowadziłoby de facto do zamknięcia skarżącemu drogi do sądu, bowiem uniemożliwiałoby dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w trybie przewidzianym przez przepisy ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi.

Mając na uwadze powyższe, nie można zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż w rozpoznawanej sprawie istniały podstawy do odrzucenia skargi w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Konieczne zatem stało się uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy o ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), postanowił jak w sentencji.