Uzasadnienie
Postanowieniem dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 678/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego, do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego sformułowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 1026/13.
Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącej w dniu 25 lutego 2014 r.
Pismem z dnia 4 marca 2014 r. (5 marca 2014 r. - data nadania pisma w urzędzie pocztowym), skierowanym do Sądu I instancji, skarżąca złożyła "sprzeciw na uzasadnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9/01/2014", w uzasadnieniu domagając się przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad chorą matką.
Zarządzeniem z dnia 12 marca 2014 r. Sąd I instancji wezwał skarżącą do sprecyzowania, czy pismo z dnia 4 marca 2014 r. stanowi zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie Sądu z dnia 9 stycznia 2014 r., w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie Sądu I instancji zostało doręczone skarżącej w dniu 17 marca 2014 r. Pozostało ono bez odpowiedzi.
Zarządzeniem z dnia 6 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – działając na podstawie art. 49 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej, jako: "P.p.s.a.") – pozostawił pismo skarżącej z dnia 4 marca 2014 r. bez rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismo skarżącej z dnia 4 marca 2014 r. zatytułowane zostało jako "sprzeciw na uzasadnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9/01/2014", było zaadresowane do WSA w Krakowie i zawierało zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji. Zatem pismo to, zdaniem Sądu I instancji, zawierało braki formalne (art. 46 § 1 pkt 2 i 4 P.p.s.a.) uniemożliwiające nadanie mu prawidłowego biegu i wymagało sprecyzowania. Skoro zaś skarżąca w zakreślonym przez Sąd terminie nie sprecyzowała, czy pismo to stanowi zażalenie do NSA na postanowienie Sądu I instancji o zawieszeniu postępowania sądowego, to pismo z 4 marca 2014 r. pozostawiono bez rozpoznania.
Pismem dnia 16 czerwca 2014 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżąca wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 maja 2014 r. Skarżąca wskazała, że pismo z dnia 4 marca 2014 r. stanowiło zażalenie na postanowienie Sądu I instancji o zawieszeniu postępowania sądowego. Skarżąca wyjaśniła, że nie sprecyzowała tego pisma w terminie zakreślonym przez Sąd gdyż nie zrozumiała wezwania Sądu. Wniosła o uznanie jej pisma z 4 marca 2014 r. jako zażalenia na postanowienie z dnia 9 stycznia 2014 r. i rozpoznanie sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 46 § 1 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać oznaczenie sądu, do którego jest kierowane, imię nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników (pkt 1), oznaczenie rodzaju pisma (pkt 2), osnowę wniosku lub oświadczenia (pkt 3), podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (pkt 4), wymienienie załączników (pkt 5).
Zgodnie z art. 49 § 1 powołanej ustawy, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl § 2 tego przepisu, jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie skarżąca po doręczeniu jej postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 stycznia 2014 r. złożyła do Sądu I instancji pismo z dnia 4 marca 2014 r., z treści którego nie wynikało jednoznacznie żądanie strony. Stanowiło ono w zasadzie wyraz woli skarżącej przyznania jej specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad chorą matką. Wobec tego jednak, że pismo to nawiązywało do wydanego przez Sąd I instancji postanowienia o zawieszeniu postępowania sądowego z uwagi na nadany mu tytuł, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zarządzeniem z dnia 12 marca 2014 r. zasadnie wezwał skarżącą do sprecyzowania tego pisma czy stanowi ono zażalenie na postanowienie z dnia 9 stycznia 2014 r., zakreślając 7-dniowy termin i nadając rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania. Zarządzenie Sądu I instancji nie budzi zastrzeżeń zarówno co do żądania, jak i terminu oraz rygoru niewykonania wezwania. Przesyłka Sądu I instancji zawierająca powyższe wezwanie została prawidłowo doręczona skarżącej, która w dniu 17 marca 2014 r. osobiście pokwitowała jej odbiór. Pomimo tego skarżąca nie zastosowała się do wezwania Sądu I instancji i nie sprecyzowała swojego żądania. Skarżąca w ogóle nie odpowiedziała na wezwanie Sądu.
W związku z powyższym, skoro skarżąca w zakreślonym terminie nie sprecyzowała pisma z dnia 4 marca 2014 r., to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w oparciu o art. 49 § 1 P.p.s.a. zasadnie orzekł o pozostawieniu tego pisma bez rozpoznania. Zaskarżone zarządzenie należy zatem uznać za prawidłowe.
Jedynie na marginesie należy zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt P 1/14, umorzył postępowanie ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. Stąd zasadne jest rozważenie podjęcia zawieszonego postępowania sądowego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.