Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 282/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu wniosku I. P., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca nie wykazała występowania w sprawie przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji pozbawiającej jej statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku wydanej w wyniku wznowienia postępowania. Zaskarżona decyzja nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy, nie wykreowała również nowej sytuacji skarżącej w sferze jej uprawnień wynikających z posiadania statusu osoby bezrobotnej albowiem dotyczy okresu minionego. Decyzja ta nie skutkuje także powstaniem zobowiązania do zwrotu pobranego zasiłku dla bezrobotnych, a więc nie wywołuje bezpośrednio skutków finansowych. Skutki finansowe, na które powołuje się skarżąca mogą wynikać dopiero z decyzji nakładającej obowiązek zwrotu zasiłku. Tego rodzaju decyzja zobowiązuje do uiszczenia należności pieniężnych i tym samym pociąga za sobą dolegliwość finansową dla zobowiązanego. Decyzja zobowiązująca do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku podlega zaskarżeniu na ogólnych zasadach i może być objęta wstrzymaniem wykonania zarówno na etapie postępowania odwoławczego, jak też - w razie zaistnienia ku temu przesłanek - na etapie ewentualnego postępowania sądowego.
W świetle powyższych rozważań Sąd stwierdził, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła I. P., zarzucając naruszenie:
- 1) art. 108 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w sprawie istnieją przesłanki do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, mimo że nie jest to niezbędne, ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego, oraz nie ma przesłanek do zabezpieczenia gospodarstwa przed ciężkimi stratami, bądź też nie ma innego ważnego interesu społecznego, uzasadniającego nadanie rygoru;
- 2) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej oraz wskazywanie na niezasadność wniosku i nieuzasadnienie wniosku – podczas gdy w razie wątpliwości organ powinien wezwać do uzupełnienia wniosku poprzez przedstawienie istotnych zdaniem organu okoliczności;
- 3) naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędną interpretację, poprzez uznanie że nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej, oraz poprzez wskazanie, że wniosek nie został należycie umotywowany, a tym samym nie zasługiwał na uwzględnienie, mimo że przesłanką do zastosowania wstrzymania wykonania decyzji jest wyrządzenie szkody, co w przypadku tak dużej kwoty pieniężnej jest oczywiste;
- 4) naruszenie art. 166 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie postanowienia oraz niewskazanie, dlaczego wniosek Sąd uznał za "niewystarczający" i nieuzasadniony.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uwzględnienie zażalenia i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o wstrzymanie wykonania decyzji.
Ponadto I. P. wniosła o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Mając powyższe rozważania na uwadze należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, że zaskarżona decyzja w razie jej wykonania spowodowałaby skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Przedmiotem zażalenia w rozpatrywanej sprawie jest odmowa wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Śląskiego o utracie przez I. P. statusu osoby bezrobotnej oraz pozbawieniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzja ta nie skutkuje powstaniem zobowiązania do zwrotu pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Nie wywołuje zatem bezpośrednio skutków finansowych, na które wskazuje strona skarżąca. Skutki, o których mowa, wynikać będą dopiero z decyzji Prezydenta Miasta Jaworzna z dnia [...] lutego 2016 r. nakładającej obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku dla bezrobotnych. To ta decyzja zobowiązuje do uiszczenia należności pieniężnych, tym samym pociąga za sobą dolegliwość finansową dla zobowiązanej. Decyzja o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego może stać się przedmiotem odwołania, a następnie zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Kwestia wstrzymania wykonania decyzji regulującej obowiązek zwrotu zasiłku dla bezrobotnych jednakże nie mieści się w granicach rozpatrywanej sprawy, a zatem podnoszone argumenty związane z sytuacją materialną skarżącej pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.
W tej sytuacji, wobec braku zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należało uznać, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.