Postanowienie NSA z 9 lipca 2009 r., I OZ 709/09

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 182/09 oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi K. W. na postanowienie Sądu Okręgowego w Słupsku z dnia [...] marca 2009 r. sygn. akt [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy przymusowego p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 5 czerwca 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 182/09 oddalił wniosek K. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na postanowienie Sądu Okręgowego w Słupsku w przedmiocie ustanowienia zarządcy przymusowego.

W uzasadnieniu wskazano, iż podstawą do odmowy przyznania prawa pomocy była oczywista bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), bowiem przedmiotem skargi było orzeczenie sądu powszechnego - postanowienie Sądu Okręgowego w Słupsku w przedmiocie ustanowienia zarządcy przymusowego, a więc właściwym do orzekania w tej sprawie jest sąd powszechny a nie sąd administracyjny. Dlatego też, Sąd odmówił przyznania prawa pomocy na mocy w/w przepisu, którego, co Sąd pierwszej instancji podkreślił, nie mógł zastosować Referendarz sądowy ze względu na treść art. 258 § 2 pkt 4 powołanej ustawy.

K. W. złożył zażalenie na w/w postanowienie podnosząc, iż się z nim nie zgadza, a Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając je ukrywa przestępczość. Zarzucono, iż Sąd I i II instancji w Słupsku oraz Prokuratura w Słupsku dopuściły się między innymi rażących uchybień prawa w zakresie łamania ustaw, składania fałszywych zeznań etc., a ponadto te instytucje mataczą w sprawie już od 7 lat by ukryć prawdę. Dodatkowo procedury, na które powołał się sąd administracyjny doprowadziły do bezkarności i samowolnego działania Wspólnoty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionej podstawy.

Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi, można mówić wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Jak przyjęto w doktrynie, zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie. Potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (art. 58 § 1 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją, bowiem postanowieniem WSA w Gdańsku z dnia 7 kwietnia 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 182/09, odrzucono skargę na mocy art. 58 § 1 P.p.s.a., z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie, bowiem wniesiona przez K. W. skarga obejmuje podjęte w postępowaniu cywilnym rozstrzygnięcie sądu powszechnego - postanowienie Sądu Okręgowego w Słupsku w przedmiocie ustanowienia zarządcy przymusowego i stąd właściwym do jej rozpoznania jest sąd powszechny, którego kognicja w niniejszej sprawie z całą pewnością nie budzi wątpliwości, a zatem również zasadnym było zastosowanie przez WSA przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy art. 247 P.p.s.a., z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi.

W związku z tym uznać należy, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o odmowie przyznania prawa pomocy nie narusza obowiązującego prawa.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak wyżej.