Postanowienie NSA z 22 września 2010 r., I OZ 709/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 136/10 o odmowie dopuszczenia B. K. do udziału

Sprawa

w sprawie w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Ewa Dzbeńska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 136/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił dopuszczenia B. K. do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika postępowania.

W uzasadnieniu wskazano, że wniosek o dopuszczenie w charakterze uczestnika postępowania S. K. uzasadnił tym, że na skutek błędnego działania organów na żonie spoczął obowiązek zapewnienia bytu rodzinie. Związek małżeński został zawarty w dniu 15 lutego 1985 r., posiadają wspólność majątkową. Dzięki żonie skarżący ma możliwość i prawo chodzenia do lekarza, gdyż w chwili obecnej jest zarejestrowany u żony jako członek rodziny, a ponadto jest na jej wyłącznym utrzymaniu.

Oceniając te okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że interes jaki miałby uzasadniać dopuszczenie do udziału w postępowaniu B. K. nie wywodzi się ani z przepisu prawa materialnego, ani procesowego.

Sąd I instancji przyjął, iż podnoszone okoliczności mogą świadczyć o istnieniu interesu faktycznego B. K. Jednakże tego rodzaju kategoria prawna nie uzasadnia dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W dniu 7 czerwca 2010 r. S. K. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia.

W uzasadnieniu wnoszący zażalenie wskazał, że regulacja art. 12 w zw. z art. 33 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." wskazuje, że rola uczestnika postępowania jest podobna do roli interwenienta ubocznego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie podlega oddaleniu, jako nieposiadające usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 33 § 2 P.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Wnosząc o dopuszczenie do udziału w sprawie podmiot powinien wykazać, że wynik postępowania administracyjnego dotyczy interesu prawnego tego podmiotu.

Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, które mogą stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, iż wskazane przez S. K. okoliczności nie uzasadniają dopuszczenia do udziału w charakterze uczestnika postępowania B. K. Do uznania za uczestnika postępowania, a w konsekwencji dopuszczenia do udziału w sprawie na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a., nie wystarczy bowiem powołanie się jedynie na fakt zawarcia związku małżeńskiego i posiadanie wspólności majątkowej. Małżonkowie mają bowiem względem siebie obowiązek pomocy, który trwa tak długo jak długo istnieje małżeństwo.

Ze względu na brak wykazania prawem chronionego, zindywidualizowanego i skonkretyzowanego interesu prawnego oraz ze względu na fakt, że to na stronie spoczywa obowiązek choćby uprawdopodobnienia tego interesu prawnego, Sąd I instancji zasadnie odmówił dopuszczenia B. K. do udziału w sprawie. Składając w sprawie wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie wykazano interes faktyczny, bowiem B. K. jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy. Nie poparto jednak tego zainteresowania przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.