Postanowienie NSA z 23 sierpnia 2013 r., I OZ 709/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 4/13 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym

Sprawa

w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Joanna Banasiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 4/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił K. B. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że w rozpoznawanej sprawie na skarżącym nie ciąży obowiązek poniesienia jakichkolwiek kosztów sądowych, bowiem stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W odniesieniu do wniosku w zakresie ustanowienia radcy prawnego Sąd I instancji stwierdził, że pomoc państwa wyrażona w przepisach o prawie pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym skierowana jest do osób, które albo mają bardzo niskie dochody, albo ich w ogóle nie posiadają. W konsekwencji, porównując osiągany dochód i ponoszone wydatki w gospodarstwie domowym skarżącego, Sąd I instancji uznał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K. B. zarzucając Sądowi I instancji, że dokonując wyliczenia osiąganych w jego gospodarstwie domowym dochodów nie uwzględnił podstawowych wydatków na żywność oraz związanych m.in. z leczeniem rodziców skarżącego i wyjazdami za granicę po leki.

W oparciu o powyższe argumenty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadą ogólną postępowania przez sądami administracyjnymi jest ponoszenie przez stronę kosztów tego postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Orzeczenie w tej sprawie Sąd wydaje mając na uwadze okoliczności podane w oświadczeniu strony zawartym we wniosku, o którym mowa w art. 252 p.p.s.a. W razie zaś, gdy oświadczenie to jest zdaniem Sądu niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych strony, wnioskodawca jest zobowiązany złożyć na wezwanie Sądu w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe. Skarżący został wezwany do przedstawienia dodatkowych wyjaśnień, co częściowo wykonał, jednakże dokonując oceny jego sytuacji majątkowej na podstawie danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy i wynikających z przedstawionych dokumentów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie daje ona podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji zasługuje na aprobatę. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w zakresie przez niego wnioskowanym. Dokonane przez Sąd I instancji porównanie dochodów i wydatków skarżącego i osób prowadzących z nim wspólne gospodarstwo domowe prowadzi do wniosku, że przyznanie skarżącemu prawa pomocy nie byłoby zgodne powołanym przepisem. W konsekwencji zasadnie Sąd I instancji uznał, że brak było podstaw do przyjęcia, że K. B. znajduje się w niedostatku, co uzasadniałoby uwzględnienie wniosku.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., oddalił zażalenie.