Postanowienie NSA z 11 lipca 2016 r., I OZ 714/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 11 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 471/16 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...]

Sprawa

w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Monika Nowicka przewodniczący

Uzasadnienie

A. B., w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] kwietnia 2015 r., [...], na mocy której skierowano skarżącego na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu skargi zmierzał zaś wyłącznie do jej merytorycznego podważenia.

Oddalając postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r. powyższy wniosek, Sąd Wojewódzki wskazywał, że w sytuacji, gdy skarżący w żadnym zakresie nie wykazał w złożonym przez siebie piśmie istnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a." tj. wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do jego uwzględnienia.

A. B. we wniesionym na powyższe postanowienie zażaleniu, zakwestionował jego prawidłowość twierdząc, że w niniejszym przypadku zaistniały przesłanki, o których mowa w ww. przepisie. Skarżący zaś składając wniosek wskazywał, że nie zgadza się z przypisaną błędnie ilością punktów karnych. Przeprowadzenie z kolei badań, o których mowa w zaskarżonej przez niego decyzji będzie nieodwracalne.

Skarżący podnosił, iż organ odwoławczy zobligowany był dążyć z urzędu do wykrycia prawdy obiektywnej. W niniejszym przypadku zaskarżona decyzja została natomiast wydana z uwagi na przekroczenia przez niego dopuszczalnej liczby punktów karnych otrzymanych na skutek naruszenia przepisów ruchu drogowego, pomimo nieprzeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów, które potwierdziłyby, że maksymalnej liczby ww. punktów nie przekroczył.

Skarżący wskazał również, iż prowadzi działalność zarobkową związaną z prowadzeniem pojazdu. Brak możliwości prowadzenia pojazdu w okresie toczącego się postępowania uniemożliwia mu dalsze prowadzenie działalności, a tym samym naraża go na znaczną szkodę finansową.

Odpowiedź na zażalenie nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, a tym bardziej ich brak, nie może stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że skarżący we wniosku nie wskazał, ani nie udokumentował konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za takie nie można było bowiem uznać wyłącznie merytorycznego kwestionowania zaskarżanej decyzji.

Przytoczenie okoliczności, uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia tego orzeczenia, gdyż w takiej sytuacji nie można Sądowi Wojewódzkiemu zarzucić naruszenia prawa.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), orzekł jak w sentencji postanowienia.