Uzasadnienie
M. S. w skardze z dnia 15 maja 2012 r. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia go z czynnej służby wojskowej pełnionej jako służba kandydacka, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu I instancji w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki, o których stanowi art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie wynika to również z okoliczności i charakteru sprawy. W związku z tym, że skarżący nie uzasadnił wniosku, Sąd został pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika by spełniona została którakolwiek z przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1132/12, na podstawie art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. S., zarzucając naruszenie art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na błędnym przyjęciu, że brak wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej skutkującej zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej i utratą możliwości zarobkowania, nie powoduje znacznej szkody dla skarżącego. Wywodzono, że zwolnienie skarżącego ze służby wojskowej będzie skutkować koniecznością zwrotu przez niego kosztów nauki, tj. 80.000,00 (osiemdziesięciu tysięcy) złotych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) "Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy".
Przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy rozważyć nie tylko uzasadniony interes strony skarżącej, ale także ewentualne skutki, jakie brak wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować dla dobra ogółu, dla dobra wspólnego. W sprawie, decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] kwietnia, utrzymano w mocy decyzję Rektora – Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych im. Tadeusza Kościuszki Nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie zwolnienia M. S. z czynnej służby wojskowej pełnionej jako służba kandydacka. Decyzja ta wydana została w związku z treścią § 38 ust. 2 pkt 2 Regulaminu Studiów Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych im. generała Tadeusza Kościuszki, który stanowi, że "Dziekan może skreślić studenta w przypadku: nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie".
W zażaleniu zasadnie wskazano, że Sąd przy ocenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu powinien mieć na uwadze okoliczności sprawy i "zasady doświadczenia życiowego". Nie ulega jednak wątpliwości, że to przede wszystkim skarżący powinien wywieść zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Oceniając akta sprawy i twierdzenia podniesione zarówno we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak i w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji, należy przyjąć, że skarżący nie zgadza się ze skreśleniem go ze służby kandydackiej. Jest to na tyle oczywiste, że trudno określić skutki decyzji, których wykonanie mogłoby spowodować dla skarżącego znaczną szkodę lub które byłyby trudne do odwrócenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że "Objęcie skarżącej ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana.
Zatem w sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie Sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 16 kwietnia 2004 r. sygn. akt OZ 17/04, OZ 20/04, I OZ 410/10)".
Zaskarżoną decyzją zwolniono skarżącego ze służby kandydackiej /II rok studiów magisterskich/, zatem tylko kwestionowanie zasadności tej decyzji i ewentualne jej uchylenie, może spowodować przywrócenie statusu skarżącego sprzed wydania zaskarżonej decyzji. Co do podniesionego w zażaleniu argumentu, że skarżący w przypadku zwolnienia jest zobowiązany do zwrotu kosztów nauki, to twierdzenia tego w żaden sposób nie uzasadniono. O ile skarżący w pełni prawidłowo stwierdził, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinien mieć na uwadze "zasady doświadczenia życiowego", o tyle obowiązek zwrotu kwoty 80.000,00 (osiemdziesięciu tysięcy) złotych w wyniku zwolnienia ze służby kandydackiej w Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych im. generała Tadeusza Kościuszki z "zasad doświadczenia życiowego" nie wynika, a skarżący nie wskazał chociażby jednego przepisu, czy to rangi ustawowej, czy też regulaminu, czy może umowy z uczelnią, na poparcie swoich twierdzeń. Fakt dokonania wpłaty określonej kwoty na rachunek bankowy innego podmiotu, nie czyni też niemożliwym zwrotu skarżącemu tej kwoty w wyniku wydania w sprawie orzeczenia, którego się domaga.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.