Postanowienie NSA z 5 października 2007 r., I OZ 722/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 lipca 2007 r. sygn. akt II SO/Op 17/06 o odmowie przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił D. W. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż z wniosku skarżącej wynikało, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem i córką, a ich łączny dochód wynosi [...] zł brutto. W związku z tym, iż skarżąca nie wskazała żadnych składników majątkowych pozostałych członków rodziny Sąd, oceniając sytuację majątkową strony, powołał się na sprawę o sygn. akt II SO/Op 77/05, w której wezwał ją, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), między innymi do przedstawienia decyzji przyznających świadczenia społeczne, do doręczenia wyciągów z rachunków bankowych i do przedłożenia zaświadczenia o pobieranie nauki przez członków rodziny. D. W. w odpowiedzi na wezwanie nadesłała jedynie odcinki świadczeń z ZUS jej i jej męża z [...] na łączną kwotę [...] zł netto, ponadto strona oświadczyła, iż nie posiada rachunku bankowego, nie składała zeznań podatkowych ani nie jest właścicielką żadnych wartościowych przedmiotów. Załączono także zaświadczenie z włoskiej uczelni, na której studiuje córka skarżącej, jednakże nie osiąga ona żadnych dochodów ani nie korzysta ze stypendium, co wynika z oświadczenia strony.

Sąd I instancji oceniając wniosek D. W. stwierdził, iż nie wypełniła ona skierowanego do niej wezwania, a tym samym uniemożliwiła właściwą ocenę jej rzeczywistego stanu majątkowego. Ponadto, zdaniem Sądu, przedstawione przez skarżącą okoliczności stoją w rażącej sprzeczności ze stanem faktycznym. Szczególne wątpliwości Sądu wzbudził fakt, iż córka skarżącej, która studiuje we [...], nie osiąga żadnych dochodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny, opierając się na materiale zgromadzonym w sprawie, uznał, iż skarżąca nie wykazała, aby spełnione zostały przesłanki dla przyznania jej prawa pomocy.

W zażaleniu na to postanowienie D. W. domagała się uchylenia go w całości i przyznania jej prawa pomocy, powołując się na szereg okoliczności nie związanych bezpośrednio z zaskarżonym orzeczeniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, iż przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym możliwe jest jedynie wówczas, gdy osoba ta wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W prawdzie niewłaściwym było oparcie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu na fakcie niewypełnienia przez skarżącą wezwania tego Sądu do przedłożenia dokumentów potwierdzających jej rzeczywistą sytuacje majątkową, wystosowanego w sprawie II SO/Op 77/05, jednakże zauważyć należy, iż zasadnie Sąd ten uznał, że skarżąca nie wykazała, aby spełniała przesłanki dla przyznania jej prawa pomocy w żądanym zakresie. Całkowite zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów może mieć bowiem zastosowanie jedynie do osób znajdujących się w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej, osiągających znikome dochody lub dochodów tych całkowicie pozbawionych.

Tymczasem D. W. nie może za taką osobę być uznana, osiąga bowiem stały comiesięczny dochód w kwocie (...) zł z tytułu świadczeń emerytalno - rentowych jej i jej męża. W tej sytuacji uznać należy, iż Sąd I instancji właściwie ocenił sytuację majątkową skarżącej, zaś postanowienie, którym odmówiono przyznania jej prawa pomocy odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.