Postanowienie NSA z 2 października 2012 r., I OZ 723/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 2 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 lipca 2012 r. sygn. akt IV SAB/GL 52/12 o odmowie przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi L. Ś. na bezczynność Komisji Rewizyjnej Rady Miasta Rybnika postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Skład

Sędzia NSA Barbara Adamiak przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 9 lipca 2012 r. sygn. akt IV SAB/GL 52/12, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), odmówił L. Ś. przyznania prawa pomocy.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że L. Ś., oznaczona jako W. S. Obrońcy Praw Lokatorów w Rybniku, pismem z dnia [...] lutego 2012 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Komisji Rewizyjnej Rady Miasta Rybnika w przedmiocie skargi na nieudostępnienie przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w R. szczegółowego rozliczenia kosztów centralnego ogrzewania budynków przy ul. P. [...] oraz P. [...] za okres grzewczy 2010-2011 r. W kolejnym piśmie z dnia 3 kwietnia 2012 r., sporządzonym w wyniku wezwania Sądu z dnia 23 marca 2012 r., sprecyzowała, że skargę złożyła w imieniu własnym zaś jej przedmiotem jest bezczynność Komisji.

Kolejnym pismem procesowym z dnia 27 kwietnia 2012 r. wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych, załączając do niego dokumenty uzasadniające jej żądanie.

Sąd I instancji, rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdził, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Sąd przyjął, że L. Ś. wystąpiła ze skargą na bezczynność Komisji Rewizyjnej Rady Miasta Rybnika w przedmiocie skargi na nieudostępnienie przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w Rybniku szczegółowego rozliczenia kosztów centralnego ogrzewania budynków przy ul. P. [...] oraz P. [...] za okres grzewczy 2010-2011 r. i stwierdził, że skarga jest bezzasadna.

Sąd I instancji wywodził, że w przedmiotowej sprawie wyjaśnienia wymaga zatem kwestia czy bezczynność Komisji Rewizyjnej Rady Miasta Rybnika polegająca na nieudzieleniu informacji publicznej pozostaje w zakresie wskazanym w pkt. 8 art.3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bądź też w przepisach szczególnych. Nie budziło najmniejszych wątpliwości w ocenie Sądu I instancji, że Komisja Rewizyjna jest tylko wewnętrznym organem rady gminy, a więc jednego z organów samorządowej gminy wchodzącego w skład organów władzy publicznej. Tym samym, nie będąc organem władzy publicznej, jak również innym podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, nie może ona pozostawać w bezczynności podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Sąd I instancji stwierdził, że skarga L. Ś. nie dotyczyła zatem bezczynności organów prowadzących postępowanie w przypadkach określonych w pkt 1-4a.Także przepisy szczególne nie przewidują kontroli sądowej w tego rodzaju sprawach.

Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że skarga na bezczynność Komisji Rewizyjnej Rady Miasta Rybnika jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 lipca 2012 r. sygn. akt IV SAB/GL 52/12, wniosła L. Ś. W uzasadnieniu zażalenia wskazano m.in., że nie zgadza się z twierdzeniem Sądu I instancji, który uznał, że skarga dotyczy bezczynności Komisji Rewizyjnej Rady Miasta w R. w przedmiocie skargi na nieudostępnienie przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w R. szczegółowego rozliczenia kosztów eksploatacji budynków. Wskazywała, że wniosła skargę na podstawie art. 35 §3 (bez podania w tym miejscu tytułu aktu prawnego). W dalszej części uzasadnienia zażalenia wywodzono o zasadności złożonej skargi. Skarżąca wskazywała na zasadność zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) "Prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi".

Sąd analizując wniosek o przyznanie prawa pomocy nie rozpoznaje sprawy sądowoadministracyjnej, a pobieżna ocena skargi powinna się opierać tylko i wyłącznie na twierdzeniach strony skarżącej zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, ewentualnie ocenie podmiotu wnoszącego skargę w sprawie lub przedmiotu skargi. Gdy skutkiem tej oceny jest oczywisty brak zdolności sądowej lub oczywiście błędnie określony przedmiot skargi (niepodlegający kognicji sądu), może wystąpić "oczywista bezzasadność skargi" o której mowa w art. 247 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie powinien przy tym wnikać w pozostałe elementy konstytuujące sprawę sądowoadministracyjną, tj. w podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej oraz stan faktyczny w tej sprawie, a samo zastosowanie przez sąd art. 247 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powinno być oczywiście uzasadnione i wyważone. Pozostałe oprócz podmiotu wnoszącego skargę i przedmiotu skargi elementy sprawy, podlegają ocenie sądu przede wszystkim w toku rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej, jeśli do tego rozpoznania dojdzie.

W sprawie ocena podmiotu i przedmiotu skargi nie pozwala stwierdzić jednoznacznie, że skarga jest oczywiście bezzasadna. Wynika to przede wszystkim z braku pewności co do przedmiotu skargi. W skardze wskazano bowiem, że jest ona składana na podstawie art. 35 §3 Kodeksu postępowania administracyjnego i jednocześnie wniesiono o uznanie, że strona przeciwna pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. W głównym motywie uzasadnienia skargi wywodzono, że "W rozpoznawanej sprawie istnieje stan bezczynności Komisji Rewizyjnej polegający na nierozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia 22 listopada 2011 r. jak również zlekceważeniu prośby Wojewody Śląskiego z dnia 30 listopada 2011 r. o rozpatrzenie pisma skarżącej zgodnie z właściwością na sesji Rady w trybie i terminie określonym w Dziale VIII Kpa". We wskazanym piśmie z dnia 22 listopada 2011 r. można przeczytać: "Na podstawie art. 227 Kodeksu Postępowania Administracyjnego składam skargę na Dyrektor Z.G.M. w Rybniku...". W ww. piśmie Wojewody Śląskiego wskazano m.in., że "Kierując się zatem regulacją art. 231 w związku z art. 229 pkt 3 Kpa przekazuję skargę Pani L. Ś. i proszę o jej rozpatrzenie zgodnie z właściwością na sesji Rady, w trybie i terminie określonym w Dziale VIII Kpa". Ustalenia Sądu I instancji, jakoby przedmiotem skargi w sprawie jest nieudostępnienie przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w R. szczegółowego rozliczenia kosztów CO budynków przy ul. P. [...] oraz P. [...] za okres grzewczy 2010-2011 r., są kwestionowane także przez skarżącą w zażaleniu.

Nie przesądzając co jest przedmiotem skargi, nie można uznać, że został on na tyle precyzyjnie określony, iż wskazuje na oczywistą bezzasadność skargi. Wyżej wskazane rozbieżności, znajdujące potwierdzenie w aktach sprawy, uniemożliwiają zastosowanie w sprawie art. 247 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 §1 w związku z art. 197 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.