Postanowienie NSA z 16 września 2014 r., I OZ 727/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Szefa Biura Ochrony Rządu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2014 r. sygn. akt II SO/Wa 41/14 o wymierzeniu Szefowi Biura Ochrony Rządu grzywny i zwrocie kosztów postępowania

Sprawa

w sprawie z wniosku L.D. w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi dotyczącej udostępnienia informacji publicznej postanawia oddalić zażalenie

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Szefowi Biura Ochrony Rządu grzywnę w wysokości 1000 zł za nieprzekazanie w terminie skargi L. D. wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na tę skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. L. D. zwrócił się z wnioskiem o wymierzenie Szefowi BOR grzywny za nieprzekazanie jego skargi z dnia 27 lutego 2014 r. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, iż z treści pisma z dnia 27 lutego 2014 r. nie wynikało wprost jakie jest żądanie strony, zatem zwrócono się do niej o wyjaśnienie charakteru złożonego pisma. Pismo organu nie zostało jednak przez skarżącego odebrane, jednakże – w ocenie Szefa BOR – organ dołożył należytych starań celem wyjaśnienia wątpliwości powstałych w sprawie, a ponadto niezwłocznie po otrzymaniu odpisu wniosku o wymierzenie grzywny przekazano Sądowi skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy.

Wymierzając grzywnę Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż Szef BOR przekazał skargę strony po ponad czteromiesięcznej zwłoce podkreślając przy tym, że przekonanie organu o niezasadności skargi pozostaje bez wpływu na obowiązek wynikający z art. 54 § 2 P.p.s.a. Wysokość grzywny Sąd ustalił mając na względzie fakt, że sprawa dotyczy dostępu do informacji publicznej.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Szef Biura Ochrony Rządu, reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia, ewentualnie jego zmianę i obniżenie wysokości wymierzonej grzywny i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu zażalenia organ podkreślił, że z treści pisma strony z dnia 27 lutego 2014 r. nie wynikało, czy jest ono skargą wnoszoną w oparciu o przepisy K.p.a. czy też ustawy P.p.s.a., dlatego też wezwano stronę do sprecyzowania charakteru tego pisma. Wezwanie organu pozostało jednak bez odpowiedzi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesione zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), wynosi 15 dni.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość.

W przedmiotowej sprawie opóźnienie w przekazaniu sprawy – w ocenie Szefa BOR – powstało na skutek nieprecyzyjnego sformułowania pisma L. D. z dnia 27 lutego 2014 r. i prób doprecyzowania jego charakteru. Jednak stanowisko to nie znajduje jakiegokolwiek usprawiedliwienia w świetle dokumentów zgromadzonych w sprawie. Podkreślenia wymaga bowiem, iż załącznikiem do pisma strony było pismo, w którym skarżący wyraźnie napisał, że jest ono skargą i jednocześnie wezwaniem do przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wniosku strony z dnia 27 stycznia 2014 r., odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych postępowania. Treść tego pisma – znajdującego się na k. 19 akt administracyjnych – nie pozostawiała jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych i nie zachodziła potrzeba wyjaśniania jego charakteru.

Uznać zatem trzeba, iż w przedmiotowej sprawie – wbrew stanowisku organu – bezsporne jest, że skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Szefa Biura Ochrony Rządu, jako podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Stosownie zatem do art. w art. 54 § 2 P.p.s.a. podmiot ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, przy czym zobligowany był on do zachowania terminu o jakim mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie podlega dyskusji fakt, iż w ustawowym terminie Organ nie dopełnił ciążącego na niej obowiązku, bowiem skarga, którą otrzymał w dniu 27 stycznia 2014 r., została przekazana Sądowi dopiero w dniu 7 lipca 2014 r. Tym samym za słuszne przyjąć trzeba stanowisko Sądu I instancji, a wymierzenie organowi grzywny było zgodne z prawem.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.