Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 listopada 2011 r., sygn. akt II SO/Wa 60/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku M. M., wymierzył Komisji Stypendialnej Wyższej Szkoły Handlu i Finansów Międzynarodowych im. F. Skarbka w W. grzywnę w wysokości 9.674, 94 zł z tytułu nieprzekazania do Sądu skargi w terminie wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w sprawie ze skargi M. M. na bezczynność Komisji Stypendialnej Wyższej Szkoły Handlu i Finansów Międzynarodowych im. F. Skarbka w W. w przedmiocie ponownego rozpoznania wniosku o przyznanie stypendium naukowego w roku akademickim 2008/2009.
Sąd wskazał, że skarga została złożona w organie przy piśmie z dnia 18 marca 2011 r. i mimo upływu ponad siedmiu miesięcy od dnia złożenia skargi, organ nie wykonał ciążącego na nim obowiązku i nie przekazał tejże skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd podkreślił także, iż organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny i nie wyjaśnił przyczyn opóźnienia w przekazaniu skargi.
Na to postanowienie zażalenie złożyła Komisja Stypendialna Wyższej Szkoły Handlu i Finansów Międzynarodowych im. F. Skarbka w W., podnosząc, że jako organ kolegialny jest zwoływana jedynie kilka razy w roku oraz, że jest powoływana na oznaczony okres trwania jej kadencji. Wskazano, że w niniejszej sprawie skargę do Komisji Stypendialnej skierowano w momencie, kiedy już dana Komisja nie istniała. Zatem obowiązek przekazania dokumentów jest fizycznie niemożliwy do wykonania z racji jej nieistnienia. Podniesiono, że sytuacja wyglądałaby zupełnie inaczej, gdyby zobowiązanie do przekazania dokumentacji było skierowane bezpośrednio do Wyższej Szkoły Handlu i Finansów Międzynarodowych im. F. Skarbka w W. Tym samym stwierdzono, że nałożenie przez Sąd grzywny na organ, który przestał istnieć wraz z końcem swej kadencji i który urzęduje jedynie w trakcie kilku zwoływanych posiedzeń jest niesłuszne. Podniesiono, że w zaistniałej sytuacji nie wiadomo kto ma uiścić przedmiotową grzywnę i z jakich środków powinna ona zostać uiszczona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl § 2 tego artykułu, organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.
W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 wskazanej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy, to jest w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na powody. Natomiast wymierzając grzywnę, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku.
Powyższe oznacza, że w każdej sytuacji, gdy została wniesiona skarga, organ powinien wypełnić ciążący na nim obowiązek wynikający z art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Omawiana grzywna ma charakter dyscyplinująco – represyjny. Wymierzenie jej jest zatem uzależnione od łącznego zaistnienia dwóch warunków, to jest złożenia przez skarżącego wniosku oraz niewykonanie w ogóle lub wykonanie po upływie ustawowego terminu obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W niniejszej sprawie działając na podstawie powyższych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 listopada 2011 r. wymierzył Komisji Stypendialnej Wyższej Szkoły Handlu i Finansów Międzynarodowych im. F. Skarbka w W. grzywnę.
Analiza okoliczności niniejszej sprawy nakazuje ocenić powyższe postanowienie jako zgodne z prawem.
Na taką ocenę sprawy niniejszej nie mają wpływu argumenty podniesione w zażaleniu. Nie może bowiem organ dopuszczający się naruszenia przepisów prawa w tym przypadku art. 54 § 2 powołanej ustawy zasłaniać się skutecznie problemami wewnętrznymi występującymi w jego działalności. Należy przy tym zauważyć, iż bezczynność organu w przesłaniu Sądowi skargi nie została przerwana pomimo przekazania odpisu wniosku o wymierzenie grzywny. Do dnia bowiem wydania przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonego postanowienia, organ nie udzielił odpowiedzi na tenże wniosek.
Tym samym uznać należy, że wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny był w pełni uzasadniony. Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że postępowanie organu w niniejszej sprawie wypełnia przesłankę określoną w art. 55 §1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi warunkującą możliwość wymierzenia grzywny. Organ nie wykonał bowiem ustawowego obowiązku przekazania skargi w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Natomiast to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość, bowiem zadaniem grzywny nie jest tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej, lecz także represyjnej i prewencyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również wysokość grzywny ustalona przez Sąd pierwszej instancji jest adekwatna do niewypełnienia ciążącego na organie obowiązku.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.