Postanowienie NSA z 24 października 2012 r., I OZ 730/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Naczelnika Urzędu Skarbowego K.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 2143/11 odrzucającego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości p o s t a n a w i a: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania

Skład

Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 2143/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 87 § 1 i 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) odrzucił wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż sprawa była już przedmiotem rozpoznania zarówno Sądu I instancji, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 7 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, uznając, że termin o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w ogóle nie rozpoczął biegu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie, orzeczeniem z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 355/12 uchylił je i przekazał sprawę WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, wskazując, że odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu było wadliwe, a Sąd I instancji powinien rozpoznać wniosek.

Rozpoznając sprawę ponownie Sąd I instancji uznał, że nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż w niniejszej sprawie odnosi się ona do stanu faktycznego sprawy, a zatem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zapoznał się także z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1408/11 r. stwierdzając, że jak wynika z danych ewidencyjnych, skarga rozpoznana tym wyrokiem wpłynęła do Sądu w dniu 26 lipca 2011 r. Z kolei zaskarżona w tej sprawie decyzja KKU [...], która dotyczyła odmowy uchylenia decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]- wydana została w dniu [...] maja 2011 r., co zdaniem Sądu jednoznacznie wskazuje, iż skarżący jeszcze przed dniem wpłynięciem do Sądu w dniu 26 lipca 2011 r. skargi na decyzję [...], wiedział o wydaniu decyzji [...] i znał jej treść. W konsekwencji ponownie odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Zażalenie na to postanowienie złożył Naczelnik Urzędu Skarbowego K. zarzucając mu naruszenie art. 133 w zw. z art. 141 § 4 zd. 1 ppsa; art. 106 § 3 ppsa w zw. z art. 236, 244 § 1 i 245 kpc; art. 88 ppsa; art. 86 § 1 ppsa; art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ppsa; art. 141 § 4 zd. 1 w zw. z art. 166 ppsa oraz art. 190 w zw. z art. 197 § 2 ppsa.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono w szczególności, iż Sąd I instancji orzekł wbrew wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Kluczowym zarzutem zażalenia, który musi być niewątpliwie uznany za zasadny, jest całkowite w istocie zignorowanie stanowiska prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w postanowieniu z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 355/12.

Otóż w uzasadnieniu tego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że należy przyjąć, że skarżący dowiedział się o treści decyzji dnia 6 września 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie uznał, że to od tej daty należy liczyć bieg terminu określonego w art. 87 § 1 ppsa, albowiem w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminu. Błędnym było zatem przyjęcie przez Sąd I instancji, iż termin określony w art. 87 § 1 ppsa w niniejszej sprawie w ogóle nie rozpoczął biegu. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, złożony przez stronę skarżącą 9 września 2011 r. spełniał wymóg wskazany w powyższym przepisie. Sąd I instancji błędnie zatem odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Jak z powyższego wynika, zarzut naruszenia art. 190 ppsa polegającego na związaniu Sądu pierwszej instancji oceną prawną zawartą w orzeczeniu NSA jest w pełni zasadny, skoro w tych samych warunkach sprawy WSA nadal twierdzi, wbrew temu, jakie stanowiska zajął w sprawie NSA, iż wniosek podlega odrzuceniu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż w warunkach niniejszej sprawy przez związanie oceną prawną należy rozumieć także osąd co do stanu faktycznego. W tym zakresie podzielić bowiem należy stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. I OSK 158/11, iż "przez ocenę prawną, o której mowa w przepisie art. 190 ppsa, należy rozumieć osąd odnośnie do prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa, tak materialnego, jak i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji".

Uznając, że już tylko ten zarzut skutkować winien uchyleniem zaskarżonego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od odnoszenia się do pozostałych zarzutów zawartych w zażaleniu.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 185 § 1 ppsa w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa.