Postanowienie NSA z 30 sierpnia 2013 r., I OZ 732/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II SO/Wa 54/13 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od wniosku

Sprawa

w sprawie z wniosku J. W. o wymierzenie Rektorowi Politechniki W. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Monika Nowicka przewodniczący

Uzasadnienie

Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 16 lipca 2013 r.- na podstawie art. 220 § 1 i 3 w z. z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." - wezwał J. W. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. od złożonego przez niego wniosku o wymierzenie Rektorowi Politechniki W. grzywny za nieprzekazanie w przepisanym terminie do Sądu skargi w przedmiocie uzupełnienia decyzji o skreśleniu z listy studentów wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami sprawy. Jako podstawę wezwania wskazano § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

J. W. w złożonym na powyższe zarządzenie zażaleniu podnosił, że narusza ono art. 10 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jego zdaniem, zarządzenie wydane na podstawie przepisu nieobowiązującej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma mocy obowiązującej oraz zostało wydane przez podmiot do tego nieuprawniony. Zdaniem J. W. wynika to z faktu, że Rada Ministrów naruszyła art. 236 ust. 1 oraz art. 129 ust. 2 Konstytucji RP bowiem w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy zasadniczej (tj. do dnia 17 października 1999 r.) nie przedstawiła Sejmowi projektu ustawy niezbędnej do stosowania art. 129 ust. 2 Konstytucji RP. Powyższe powodowało zaś, że od dnia 23 grudnia 2000 r. czynności Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej nie były działaniami podmiotu uprawnionego do ich podejmowania w tym do podpisania ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie doszło również do powołania Przewodniczącego, który wydał ww. zaskarżone zarządzenie na sędziego.

W ocenie skarżącego przyjęcie poglądu odmiennego niż powyższy powodowałoby, że złożony przez niego wniosek jako przedwczesny podlegałby odrzuceniu bowiem ostatni dzień z 30-dniowego terminu do złożenia skargi przypadał na dzień 15 czerwca 2013 r. (sobota). Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Nie żąda się zaś opłaty od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 220 § 1 zd. 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei w myśl § 4 ww. rozporządzenia wpis od wniosku o wszczęcie postępowania wynosi 100 zł. Na tej właśnie podstawie prawnej J. W.został wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionego przez siebie wniosku. Zważywszy zaś, że skarżący nie był zwolniony od kosztów sądowych, Przewodniczący zasadnie wezwał go do uiszczenia ww. wpisu w związku z wniesionym przez niego wnioskiem - pod rygorem jego odrzucenia.

Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu zarzutów należy uznać że nie są one zasadne. Abstrahując od kwestii relacji między możliwością zgłoszenia do Sądu Najwyższego protestu przeciwko ważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej a stwierdzeniem ważności tego wyboru, należy wskazać, iż w dniu uchwalenia obecnie obowiązującej ustawy zasadniczej, jak również 2 lata po dacie jej wejścia w życie oraz w grudniu 2000 r. obowiązywała ustawa z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 67 poz. 398 z późn. zm. oraz tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 47 poz. 544), która regulowała tryb wnoszenia takiego protestu. Ówcześnie istniały zatem – wbrew twierdzeniem skarżącego – przepisy regulujące tę kwestię. Po za tym ustawa ta została dostosowana m. in. na mocy ustawy z dnia 28 kwietnia 2000 r. o zmianie ustawy o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2000, Nr 43, poz. 488) do postanowień ustawy zasadniczej. Podnoszony zatem w tym kontekście zarzut naruszenia art. 236 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej należy uznać za chybiony.

Odnosząc się zaś do kwestii odrzucenia ww. wniosku, należy wskazać, że skoro przesłanką wymierzenia grzywny – w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. jest przekazanie skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy w przepisanym terminie, to badanie zasadności takiego wniosku - zwłaszcza w kontekście ustalenia, czy organ uchybił terminowi do dokonania ww. czynności - podlega merytorycznej ocenie, która może nastąpić dopiero po uzupełnieniu przez stronę jego braków fiskalnych.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.