Postanowienie NSA z 2 lipca 2015 r., I OZ 732/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 2 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 183/15 wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...] w K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Bożena Popowska przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku skarżącego Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...] w K., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2014 r. Decyzją tą organ nakazał stronie skarżącej przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez uaktualnienie danych osobowych M. M. polegające na naniesieniu w księdze chrztów adnotacji o treści zgodnej z żądaniem zawartym w "oświadczeniu woli" z dnia [...] stycznia 2013 r. o wystąpieniu z Kościoła Katolickiego. Uzasadniając wniosek Proboszcz Parafii stwierdził, że wykonanie tej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki, ponieważ dojdzie do nieuprawnionej fizycznej ingerencji w księgę ochrzczonych. Skarżący nadmienił, że przedmiotowy dokument, zgodnie z kan. 535 Kodeksu Prawa Kanonicznego, jest księgą parafialną, dokumentem niezbędnym do wykonywania statutowych zadań Kościoła, w której zawarte są dane stwierdzające fakty, potwierdzone przez właściwą władzę kościelną. Księga ochrzczonych, prowadzona w formie papierowej, posiada ograniczoną liczbę rubryk, jednak brak jest rubryki przewidzianej do dokonania adnotacji o wystąpieniu z Kościoła Katolickiego. Brak jest również jakiejkolwiek innej księgi, która potwierdzałaby fakt przynależności do Kościoła Katolickiego lub jej braku. Wprowadzenie zmiany w księdze ochrzczonych będzie możliwe wyłącznie po uzyskaniu prawomocnego wyroku, który potwierdzi zgodność z prawem państwowym i kościelnym decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych i w związku z tym dodatkowy wpis (np. na marginesie księgi) będzie miał charakter trwały. Usunięcie wpisu w księdze chrzcielnej zgodnie z wydaną decyzją organu, spowoduje konieczność ponownego przepisania księgi w celu usunięcia wpisu niezgodnego z prawem. Zaznaczono także, że w księdze ochrzczonych skreślenia nie są dopuszczalne. Natomiast przepisanie księgi wymaga skontaktowania się ze wszystkimi osobami, których podpisy figurują w danej księdze chrzcielnej i uzyskania ponownie ich podpisów. Wyjaśniono nadto, że Parafia nie zbiera danych teleadresowych osób figurujących w księdze chrzcielnej, a wpisy były dokonywane minimum 18 lat temu, wobec czego odtworzenie tego dokumentu może stać się niemożliwe, np. ze względu na śmierć osób, których podpisy figurują w księdze. Natomiast ze względu na niezgodne z prawem ingerencje księga ochrzczonych utraci przymiot wiarygodności dokumentu kościelnego.

Zdaniem Sądu wskazane we wniosku okoliczności można uznać było za przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.". Sąd wskazał, że usunięcie z księgi chrztów naniesionej zgodnie z decyzją Generalnego Inspektora Danych Osobowych, adnotacji o wystąpieniu z Kościoła Katolickiego w razie uchylenia zaskarżonej decyzji organu jest możliwe jedynie przez przepisanie całej księgi, niedopuszczalne jest bowiem dokonywanie w tego rodzaju dokumentach skreśleń. Przepisanie księgi ochrzczonych wymagałoby znacznego nakładu sił i środków. Nie można także wykluczyć, że z powodu obiektywnych przyczyn np. śmierci osób podpisujących się w przedmiotowej księdze, jej odtworzenie będzie niemożliwe.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. M. zarzucając brak doręczenia odpisu wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co spowodowało, że nie miał możliwości zajęcia stanowiska co do zasadności powyższego żądania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji objętej skargą, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika jednoznacznie, że podstawowym warunkiem rozważania przez sąd czy zachodzą przesłanki umożliwiające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest wniosek skarżącego.

W przypadku wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się - jak trafnie podniesiono w zażaleniu - że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinien brać pod uwagę stanowiska wszystkich stron postępowania, bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może zachodzić nie tylko po stronie skarżącej. Niedopełnienie przez sąd obowiązku doręczenia odpisu wniosku stronie przeciwnej stanowi zatem uchybienie procesowe. Jednakże naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia tylko, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.). Wskazane wyżej uchybienie, ze względu na późniejsze doręczenie M. M. zaskarżonego postanowienia, nie pozbawiło strony możliwości obrony swoich praw w toku postępowania sądowoadministracyjnego, czego dowodem jest wniesienie niniejszego zażalenia. W zażaleniu nie podjęto próby wykazania, w jaki sposób niedoręczenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogło przełożyć się na wynik postępowania w sprawie wstrzymania wykonania tego aktu. M. M. nie przedstawił żadnej argumentacji, która podważyłaby stanowisko Sądu I instancji o zaistnieniu w niniejszej sprawie przesłanek umożliwiających udzielenie stronie skarżącej ochrony tymczasowej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnia przede wszystkim okoliczność, iż w księgach parafialnych, takich jak księga ochrzczonych, nie ma możliwości nanoszenia poprawek i skreśleń, a ewentualne usunięcie naniesionej adnotacji będzie możliwe jedynie poprzez przepisanie całej księgi. Ta czynność bez wątpienia wiązałaby się z ogromnym nakładem pracy, a mogłaby się wręcz okazać niemożliwa z uwagi na niemożność skontaktowania się z niektórymi osobami, których wpisy znajdują się w księdze. Z tego względu, Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że istnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż skarżąca Parafia wykazała istnienie konkretnych okoliczności, które w kontekście ustawowych przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej.

W konsekwencji powyższego uznać trzeba, że fakt, iż M. M. - przed rozpoznaniem przez WSA wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej - pozbawiony był możliwości wyrażenia stanowiska co do wskazywanego przez skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu zażalenia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.