Uzasadnienie
T.W. złożyła do sądu wniosek o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy N. za nieprzekazanie do sądu skargi z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie zmiany ostatecznej decyzji dotyczącej specjalnego zasiłku celowego.
Jednocześnie wnioskodawczyni zwróciła się o "pomoc prawną".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił przyznania prawa pomocy.
Wskazał w uzasadnieniu, że skoro skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przekazana sądowi przez organ w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, to nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o wymierzenie temu organowi grzywny na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy jest oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 247 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wywiodła T.W. Podniosła w nim, że wniosek dotyczy sprawy nieprzekazania skargi z dnia 21 października 2012 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z treści wniosku T.W. z dnia 30 kwietnia 2014 r. o wymierzenie grzywny wynika, że dotyczy on nieprzekazania skargi z dnia 21 grudnia 2012 r., nie zaś – jak argumentuje wyżej wymieniona – z dnia 21 października 2012 r. Data 21 grudnia 2012 r. widnieje również na kserokopii skargi załączonej do zażalenia T.W.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji w prawidłowy sposób ocenił i wykazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest oczywiście bezzasadny, gdyż skarga została przekazana przez organ z zachowaniem terminu. Tym samym WSA prawidłowo zastosował art. 247 w zw. z art. 64 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem zażalenie podlegało oddaleniu..
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.