Postanowienie NSA z 8 lipca 2015 r., I OZ 744/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2015 r. o sygn. akt II SAB/Wa 657/13

Sprawa

w sprawie ze skargi kasacyjnej Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 657/13 w sprawie ze skargi Fundacji P. na bezczynność Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Irena Kamińska przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Fundacji P. na bezczynność Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 657/13 m.in. zobowiązał Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego do rozpoznania wniosku skarżącej Fundacji P. z dnia 26 lipca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Odpis przedmiotowego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi organu w dniu 24 marca 2014 r. (wynik postępowania reklamacyjnego – pismo Poczty Polskiej z 21 sierpnia 2014 r. w aktach sądowych sprawy) przy piśmie Sądu z dnia 20 marca 2014 r.

Pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r. (25 kwietnia 2014 r. - data stempla pocztowego) Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 657/13.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 marca 2015 r. o sygn. akt II SAB/Wa 657/13 odrzucił skargę.

Jak wskazał Sąd, w rozpoznawanej sprawie termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął bieg w dniu 24 marca 2014 r. – tj. w dacie doręczenia pełnomocnikowi organu odpisu wyroku z uzasadnieniem i upłynął, uwzględniając to, że przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło doręczenie, w dniu 23 kwietnia 2014 r. (środa). Tym samym skargę kasacyjną wniesioną 25 kwietnia 2014 r. uznał za wniesioną z uchybieniem terminu, zaś wnosząc skargę kasacyjną pełnomocnik organu nie wystąpił z prośbą o jego przywrócenie.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 177 § 1 w zw. z art. 178 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego. Jego zdaniem doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem pod adresem strony nie może być skuteczne wobec pełnomocnika i wywierać skutków procesowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Na podstawie art. 178 ww. ustawy, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi trzydzieści dni od daty doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Termin ten rozpoczyna bieg w dacie doręczenia legitymowanemu podmiotowi odpisu wyroku z uzasadnieniem. Przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło doręczenie.

W rozpoznawanej sprawie termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął bieg w dniu 24 marca 2014 r. – tj. w dacie doręczenia na adres pełnomocnikoa organu odpisu wyroku z uzasadnieniem i upłynął, uwzględniając to, że przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło doręczenie, w dniu 23 kwietnia 2014 r. (środa). Tym samym skargę kasacyjną wniesioną 25 kwietnia 2014 r. trafnie Sąd pierwszej instancji uznał za wniesioną z uchybieniem terminu, zaś wnosząc skargę kasacyjną pełnomocnik organu nie wystąpił z prośbą o jego przywrócenie.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego wskazać należy, że nie naruszono w sprawie art. 67 § 5 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Jak wynika bowiem z akt sprawy, odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został wysłany na adres podany przez ustanowionego przez organ pełnomocnika (ul. W. Oczki 1, 00-909 Warszawa). Fakt, że list nie został odebrany przez pełnomocnika, lecz nieustalonego pracownika aparatu pomocniczego organu jest tu bez znaczenia. Okoliczność wadliwej organizacji pracy organu nie może bowiem uzasadniać konwalidowania uchybień pełnomocnika organu. Przyjęcie zapatrywania pełnomocnika organu w istocie prowadziłoby w praktyce do kuriozalnych sytuacji, gdyż większość korespondencji kierowanej do pełnomocników organów jest odbierana w przeznaczonych do tego biurach podawczych organów (przez upoważnione osoby - art. 72 § 2 p.p.s.a.), a dopiero później przekazywana pełnomocnikom. Upoważnienie do odbioru pism sądowych jest przy tym czynnością, której dokonanie nie wymaga zachowania żadnej szczególnej formy, a udzielenia takiego upoważnienia można domniemywać na podstawie innych czynności i zachowań, takich jak na przykład wcześniejsze lub późniejsze odbieranie przez daną osobę pism i niekwestionowanie (w innych przypadkach) skuteczności takich doręczeń przez stronę (zob. postanowienie NSA z dnia 30 września 2014 r., I OSK 2686/14). Tym samym art. 67 § 5 p.p.s.a. należy rozumieć jako zobowiązujący do adresowania pism do ustanowionego pełnomocnika w sprawie i na podany przez niego adres – nie zaś jako wymagający dla skuteczności doręczenia, aby pokwitowania odbioru dokonywać mógł wyłącznie ów pełnomocnik. Jest zaś rzeczą organu tak zorganizować pracę aparatu pomocniczego, aby korespondencja niezwłocznie trafiała do właściwego pełnomocnika (por. postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2011 r., I OZ 873/11).

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.