Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 253/10 umorzył postępowanie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych oraz przyznał skarżącemu Z. Ś. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.
W uzasadnieniu wskazano – ustosunkowując się do wniosku w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, iż jest on bezprzedmiotowy, bowiem zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., skarżący jest w niniejszej sprawie zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, ze względu na przedmiot sprawy, tj. pomoc społeczną (dodatek mieszkaniowy). W konsekwencji uznania, iż skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, co oznacza całkowite zwolnienie z konieczności wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków, wniosek skarżącego Sąd uznał w tym zakresie za bezprzedmiotowy i na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 P.p.s.a. postępowanie umorzył.
Natomiast w kwestii wniosku skarżącego o ustanowienie adwokata, Sąd I instancji zaznaczył, że został uwzględniony, bowiem skarżący wykazał spełnienie przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. tj. że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i dla rodziny. Złożone przez skarżącego oświadczenie obrazuje, iż czteroosobowa rodzina nie jest zamożna, gdyż dysponuje przychodem w przeliczeniu na osobę w kwocie 325 zł, co oznacza, iż posiada środki jedynie na skromną egzystencję i zaspokojenie podstawowych potrzeb życia. Stąd też wniosek o ustanowienie adwokata był uzasadniony.
Z. Ś., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1,2,3,4 w zw. z art. 147, art. 148 §1, § 2, § 3, art. 150 §1, § 2, § 3, art. 139 w zw. z art. 136-139 K.p.a., zaskarżył powyższe postanowienie dotyczące "decyzji SKO w Tarnowie z dnia [...] lutego 2010 r. odebrania dodatku mieszkaniowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 139 K.p.a. wnosząc o jego uchylenie w całości, w przedmiocie odebrania dodatku, w wyniku przestępstwa popełnionego przez organ w Tarnowie." W uzasadnieniu wskazał, iż decyzja jest przestępstwem i rażąco narusza prawo oraz interes społeczny, co jest podstawą do stwierdzenia, iż organ jest skorumpowany i niekompetentny. Natomiast postanowienie WSA z dnia 24 sierpnia 2010 r. jest zaprzeczeniem wiarygodności i obelgą w stosunku do skarżącego, który wytyka błędy popełnione przez Sąd, bowiem jak może skarżący składać zażalenie, gdy skarżący mając postanowienie nie dostał adwokata do dnia dzisiejszego, wpisu skarżący nie zapłaci, bowiem jak sam wskazał Sąd posiada jedynie środki na skromne życie. Zażalenie na skargę powinno być sporządzone przez adwokata a postanowienie Sądu z dnia 24 lipca 2010 r. pokazuje, iż organ ten rażąco narusza prawo a uzasadnienie jest brednią.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionej podstawy, bowiem postanowienie Sądu w pełni odpowiada prawu.
Przede wszystkim należy wskazać, iż Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym postępowaniu orzeka wyłącznie co do zgodności z przepisami prawa postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 sierpnia 2010 r. o umorzeniu postępowania w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych oraz przyznaniu skarżącemu Z. Ś. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, zatem za chybione należy uznać argumenty skarżącego dotyczące naruszenia przez organy wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, którym, zdaniem skarżącego, uchybił organ zabierając mu przyznany dodatek mieszkaniowy, gdyż na tym etapie postępowania ocenie nie podlega działanie organów administracyjnych tylko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przy wydawaniu przedmiotowego postanowienia, do którego nie mają zastosowania przepisy K.p.a. i tym samym Sąd nie mógł ich naruszyć. Natomiast decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego będzie badana w odrębnym postępowaniu przy rozpoznawaniu skargi.
Ustosunkowując się do zażalenia strony w zakresie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych należy stwierdzić, że zasadnie Sąd I instancji umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, bowiem przedmiotem skargi jest dodatek mieszkaniowy, który należy do spraw z zakresu pomocy społecznej, które na mocy art. 239 § 1 lit. a P.p.s.a. są zwolnione ustawowo, przy czym zwolnienie to obejmuje wszystkie etapy postępowania.
Powyższe oznacza zatem, iż nie zachodziła konieczność rozpoznawania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, gdyż strona z obowiązku ponoszenia tych kosztów jest zwolniona z mocy samej ustawy. Skarżący na całym etapie postępowania nie musi ani uiszczać wpisu, ani ponosić wydatków z własnej kieszeni.
Odnosząc się natomiast do zarzutu strony w zakresie braku ustanowienia adwokata do tej pory, pomimo posiadania postanowienia, należy wskazać, iż ustanowienie zawodowego pełnomocnika (adwokata) w ramach przyznanego prawa pomocy odbywa się w dwóch etapach. Najpierw Sąd wydaje postanowienie o przyznaniu prawa pomocy w tym zakresie, co nastąpiło w niniejszej sprawie w przedmiotowym zaskarżonym postanowieniu. Następnie Sąd z urzędu występuje do odpowiedniego organu samorządu zawodowego tj. w przypadku skarżącego będzie to Okręgowa Rada Adwokacka, o wyznaczenie konkretnego z imienia i nazwiska adwokata, mającego być pełnomocnikiem strony.
Zatem w świetle przytoczonej wyżej procedury ustanawiania pełnomocnika Przewodniczący III Wydziału WSA w Krakowie zwróci się do właściwej Rady Adwokackiej, przekazując stosowne pismo o wyznaczenie pełnomocnika. Natomiast już imiennie wskaże adwokata właściwa Rada Adwokacka.
W tym stanie rzeczy uznając, iż zażalenie nie jest zasadne, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.