Postanowienie NSA z 5 września 2013 r., I OZ 747/13

Wydany

5 września 2013 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 879/13, o odmowie wstrzymania wykonania rozkazu personalnego

Skład

Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon

Sprawa

w sprawie ze skargi T. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 879/13, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego przez T. S. rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

W uzasadnieniu Sąd zwrócił uwagę, że każda decyzja (akt administracyjny) wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu pierwszej instancji zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji wywołuje dla skarżącego negatywne konsekwencje. Natomiast, by możliwym było zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej, w pierwszej kolejności strona jest zobowiązana wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie decyzji trudne do odwrócenia. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie, choć skarżący zamieścił w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, to nie przytoczył przy tym żadnych okoliczności na poparcie tego wniosku, a tym samym nie udowodnił istnienia takiego związku.

Z uwagi na powyższe Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego na podstawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.

T. S. w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. na skutek błędnego uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie naraża go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i powstania trudnych do odwrócenia skutków.

W uzasadnieniu podkreślono, że zwolnienie ze służby w Policji pozbawiło skarżącego źródła uzyskiwania dochodu, co z kolei niekorzystnie wpłynęło na sytuację majątkową skarżącego oraz jego rodziny. Skarżący pozostaje bez pracy i wobec braku dochodu i konieczności spłaty zaciągniętych zobowiązań finansowych zostanie obciążony karami umownymi za niezrealizowanie zobowiązań kredytowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy.

W rozpoznawanej sprawie zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ten brak wniosku miał charakter braku usuwalnego. W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że w sytuacji braków we wniosku polegających na niepowołaniu jakichkolwiek okoliczności, które wskazywałyby na to, że wykonanie aktu mogłoby wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub wywołać trudne do odwrócenia skutki, należy wezwać skarżącego na mocy art. 49 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia wniosku w zakreślonym terminie ze skutkami wymienionymi w tym przepisie (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 338 oraz powołane tam orzecznictwo).

Zauważyć należy, iż Sąd Wojewódzki wydając zaskarżone postanowienie, nie skorzystał z możliwości, jaką stwarza przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. i nie wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku, jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, w sytuacji gdy skutki, które wynikają z wykonania decyzji – rozkazu personalnego - już wystąpiły, bowiem instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez Sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie skarżącego ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana.

Rozkaz personalny określił datę zwolnienia skarżącego ze służby na dzień 31 stycznia 2013 r., zatem w chwili orzekania przez Sąd I instancji w dniu 28 maja 2013 r. skutek wynikający z rozkazu personalnego już nastąpił. Ponadto skarga wraz z aktami sprawy wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu w dniu 8 maja 2013 r., czyli już po wykonaniu zaskarżonego rozkazu.

W tej sytuacji, wobec braku zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należało uznać, że zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.