Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 49/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. w sprawie wydania odpisów z akt, w punkcie I. zobowiązał Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w W. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 4 września 2013 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, w punkcie II. stwierdził, że bezczynność Komisji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie III. zasądził od Rejonowej Komisji Lekarskiej w W. na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu sprostował oczywistą omyłkę pisarską w punkcie III. wyroku w ten sposób, że wykreślił powyższy punkt w przytoczonym brzmieniu. Postanowienie to zostało przez J. G. zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W zażaleniu na postanowienie zawarte w punkcie III. wyroku J. G. zakwestionował możliwość eliminowania stwierdzonych błędów na zasadzie zwykłej omyłki pisarskiej. W tej sytuacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie III w ten sposób, że w miejsce kwoty 100 złotych zasądzić od organu na jego rzecz 240 złotych tytułem zwrotu kosztów celowych.
Postanowieniem z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt I OZ 747/14, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając zażalenie skarżącego, uchylił postanowienie Sądu I instancji z dnia 8 lipca 2014 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 200, 201, 203 i 204 p.p.s.a. i tylko w tych przypadkach sąd może orzekać o zwrocie kosztów postępowania między stronami (art. 209 p.p.s.a.). Wyjątek co do zwrotu kosztów postępowania określony w art. 200 p.p.s.a. podyktowany jest tym, że skarga jest środkiem kontroli działalności administracji publicznej i wobec tego w razie uwzględnienia skargi, skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
W niniejszej sprawie skarżący zawarł wniosek o zasądzenie kosztów postępowania w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, której uwzględnienie zobowiązywało Sąd I instancji do orzeczenia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania. Oceniając wysokość zasądzonej w wyroku kwoty, jaką zobowiązana jest zwrócić skarżącemu Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska, stwierdzić należy, że okoliczność, iż zażalenie na orzeczenie w przedmiocie kosztów złożył jedynie skarżący, w kontekście zakazu reformationis in peius, czyni niemożliwym odniesienie się do powyższej kwestii. Nie sposób jednakże uznać za uzasadnione wywody skarżącego, jakoby jego koszty celowe wzrosły do kwoty 240 złotych, co uzasadnia zmianę postanowienia zawartego w punkcie III wyroku w tym zakresie. Podkreślenia wymaga, że kwota zwrotu kosztów postępowania powinna być adekwatna do racjonalnych i celowych kosztów poniesionych przez strony, żądanie zaś zwrotu kosztów postępowania przed sądem pierwszej instancji może być uwzględnione tylko wówczas, jeżeli strona poniosła określone koszty postępowania. Stwierdzić zatem należy, że w świetle akt sprawy brak jest usprawiedliwienia dla dokonania zmiany kwoty zwrotu kosztów postępowania przyznanej skarżącemu w punkcie III wyroku.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.