Postanowienie NSA z 11 września 2013 r., I OZ 749/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 11 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 947/13 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi Z.K. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Uzasadnienie.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Z.K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2013 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł, iż we wniosku o przywrócenie terminu skarżąca wskazała, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji ustanowiła pełnomocnika, o czym powiadomiła organ pismem z dnia 15 lutego 2013 r. Przekonana o tym, iż decyzja doręczona zostanie pełnomocnikowi odebrała pismo zawierająca rozstrzygnięcie, jednak nie odnotowała daty odebrania go. Decyzję przekazała zaś swojemu pełnomocnikowi w dniu 4 marca 2013 r. Odmawiając przywrócenia terminu Sąd podkreślił, iż w jego ocenie powołane przez stronę okoliczności nie wskazują na brak jej winy w uchybieniu, nie stanowią więc przesłanki przywrócenia terminu w myśl art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.". Sąd podkreślił, że decyzja Ministra doręczona została skarżącej w dniu 26 lutego 2012 r., a odbioru przesyłki dokonał jej mąż. Fakt, iż skarżąca nie pamiętała kiedy doręczono jej decyzję nie zwalniał jej z obowiązku zachowania należytej staranności przy wnoszeniu skargi.

Zażalenie na to postanowienie wniosła Z.K., reprezentowana przez radcę prawnego, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu zażalenia jego autor podniósł, iż wbrew twierdzeniom Sądu skarżącej nie można zarzucić braku należytej staranności, bowiem oczekiwała ona, iż decyzja wydana w sprawie doręczona będzie ustanowionemu pełnomocnikowi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowoadmninistracyjnym możliwe jest tylko wówczas, gdy uchybienie to nastąpiło bez winy strony. Obowiązek wykazania braku winy spoczywa na stronie, co wynika z art. 87 § 2 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż powołane przez Z.K. okoliczności nie mogą stanowić przesłanki dla przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Stanowisko to uznać należy za zasadne.

Pełnomocnik skarżącej, w uzasadnieniu zażalenia, wskazał, iż pismo z dnia 15 lutego 2013 r., którym poinformowano organ o udzieleniu przez skarżącą pełnomocnictwa radcy prawnemu, wysłane było do organu 18 lutego 2013 r., a zatem jeszcze przez wydaniem decyzji. Jednakże wbrew tym twierdzeniom, z akt sprawy wynika, że pismo to wysłane było 25 lutego 2013 r., taka data widnieje bowiem na kopercie, w której nadano do organu przesyłkę z kancelarii pełnomocnika strony. Tym samym przyjąć trzeba, że organ w żaden sposób nie był powiadomiony o ustanowieniu reprezentanta skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Minister nie był zatem zobligowany do doręczenia swojego rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, a doręczenie jej stronie było prawidłowe i wywoływało wszelkie związane z tym skutki prawne.

Dlatego też za słuszne uznać trzeba stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji, iż fakt niezapamiętania przez skarżącą daty doręczenia jej zaskarżonej decyzji nie może stanowić przesłanki przywrócenia terminu. Strona należycie dbająca o swoje sprawy winna bowiem odnotowywać kiedy doręczane są jej pisma w postępowaniu, szczególnie jeżeli z doręczeniem tym związane są tak podniosłe wydarzenia jak rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw, a postanowienie odmawiające przywrócenia terminu wydane zostało zgodnie z prawem i orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.