Postanowienie NSA z 17 marca 2022 r., I OZ 75/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 872/21 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie uznania za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z 5 lipca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez P. B. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 25 lutego 2021 r. w przedmiocie uznania za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Sąd I instancji podał, że uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej skarżąca wskazywała, iż obecnie w stosunku do niej toczy się postępowanie egzekucyjne i ma zajmowane środki z zasiłku macierzyńskiego. Podniosła, że w przypadku dwukrotnego naliczania środków (egzekucja oraz fundusz alimentacyjny) dojdzie do obciążenia jej tymi kosztami przez organ. Sąd I instancji uznał, że wnioskodawczyni nie wykazała, iż przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania kwestionowanej przez nią decyzji zostały spełnione. Skarżąca uzasadniała wniosek toczącym się postępowanie egzekucyjnym oraz okolicznością dwukrotnego obciążenia jej kosztami przez organ, jednak w żaden sposób nie odniosła tego do swojej obecnej sytuacji faktycznej. Nie podała jakimi kosztami zostanie obciążona oraz nie wykazała, że obciążenie to wpłynie, a jeśli tak to w jakim stopniu, na jej sytuację finansową. Nie przedstawiła także swojej sytuacji finansowej. Samo twierdzenie, że toczy się postępowanie egzekucyjne i że dojdzie do dwukrotnego obciążenia skarżącej kosztami przez organ nie pozwala Sądowi na przyjęcie, że zaskarżona decyzja może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, analiza akt postępowania administracyjnego nie dostarczyła żadnych danych, które pozwoliłyby na uznanie wniosku za zasadny.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mimo że skarżącej grozi niepowetowana szkoda, bowiem wskutek toczącego się postępowania egzekucyjnego są od niej pobierane środki finansowe, co powoduje, że nie jest ona w stanie egzystować.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Strona postępowania, żądając wstrzymania wykonania skarżonego aktu lub czynności, winna wykazać zaistnienie przesłanek uregulowanych w art. 61 § 3 ustawy.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową i jako takie powinno być stosowane ściśle, stosownie do spełnienia określonych przesłanek. Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w cytowanym powyżej przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. A zatem to wnioskodawca powinien wskazać konkretne okoliczności świadczące o tym, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, na mocy której uznano P. B. dłużnikiem alimentacyjnym uchylającym się od zobowiązań alimentacyjnych. WSA w Warszawie słusznie zaznaczył, że skarżąca nie przedstawiła żadnych danych dotyczących wysokości kosztów, którymi zostanie obciążona oraz nie wykazała jak obciążenie to wpłynie na jej sytuację finansową. Nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na trudność własnej sytuacji majątkowej. Oprócz ogólnego twierdzenia, że wskutek toczącego się postępowania egzekucyjnego są od niej pobierane środki finansowe, co powoduje, że nie jest ona w stanie egzystować, brak jest bardziej szczegółowych danych, które umożliwiłyby ocenę tej okoliczności przez pryzmat art. 61 § 3 P.p.s.a. W tych warunkach argumentacja skarżącej dotycząca możliwości dwukrotnego naliczania środków (egzekucja oraz fundusz alimentacyjny) nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków, stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.