Postanowienie NSA z 12 kwietnia 2017 r., I OZ 751/17

Wydany

12 kwietnia 2017 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 stycznia 2017 r. o sygn. akt III SAB/Wr 18/16 odrzucające zażalenie T.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 października 2016 r. o sygn. akt III SAB/Wr 18/16 o odrzuceniu skargi T.K. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie naliczenia kapitału początkowego postanawia:

Skład

Sędzia NSA Irena Kamińska przewodniczący

Sentencja

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę T.K. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie naliczenia kapitału początkowego.

Doręczając skarżącemu niniejsze postanowienie Sąd – omyłkowo – wskazał, że przysługuje od niego zażalenie (zamiast skargi kasacyjnej).

Pismem z dnia 20 listopada 2016 r. skarżący – zgodnie z omyłkowym pouczeniem Sądu – wniósł od niniejszego postanowienia zażalenie (zamiast skargi kasacyjnej).

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 30 listopada 2016 r. ponownie doręczono skarżącemu odpis postanowienia Sądu z dnia 27 października 2016 r. w przedmiocie odrzucenia skargi na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie naliczenia kapitału początkowego z – ponownym – aczkolwiek tym razem prawidłowym pouczeniem o prawie do wniesienia skargi kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 5 stycznia 2017 r. odrzucił zażalenie.

Sąd wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 27 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę t.k. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie naliczenia kapitału początkowego jako skargę w sprawie niepodlegającej właściwości sądu administracyjnego. Od tego postanowienia przysługuje zatem skarga kasacyjna. Tymczasem doręczając skarżącemu postanowienie Sąd – omyłkowo – wskazał, że przysługuje od niego zażalenie (zamiast skargi kasacyjnej). Dlatego też wniesione zażalenie – jako nieprawidłowy środek odwoławczy – winno zostać odrzucone. Sąd ponowienie doręczył skarżącemu postanowienie z dnia 17 października 2016 r. z prawidłowym pouczeniem o przysługującym od niego środku odwoławczym w postaci skargi kasacyjnej, otwierając tym samym skarżącemu możliwość ponownego zaskarżenia tegoż postanowienia w trybie przypisanym prawem.

Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł T.K. Zaznaczył w nim, że jego pismo z dnia 20 listopada 2016 r. nie jest skargą kasacyjną, lecz wnioskiem o weryfikację bezprawnego orzeczenia i ewentualną skargę kasacyjną do sporządzenia i wniesienia przez Prokuratora Generalnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak prawidłowo wyjaśnił Sąd pierwszej instancji, od postanowienia o odrzuceniu skargi w świetle obowiązującego prawa przysługiwała w sprawie skarżącemu skarga kasacyjna, a nie zażalenie. Wynika to z art. 173 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odrzucenie skargi nastąpiło zaś na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy i jest to postanowienie kończące postępowanie w sprawie. W złożonym zażaleniu T.K. również nie wskazuje przepisu prawa, jaki w jego ocenie stanowi podstawę do wniesienia zażalenia od wskazanego orzeczenia.

Z powyższych względów zaskarżone postanowienie uznać wypada za odpowiadające prawu, wobec czego wniesione zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 cytowanej ustawy.

Dodać też należy, że pismo T.K. z dnia 20 listopada 2016 r. zostało zatytułowane jako zażalenie i nie zostało skierowane do Prokuratora Generalnego. Jeżeli zatem strona pragnęła zwrócić się do Prokuratora Generalnego o weryfikację orzeczenia sądowego, to powinna była o to wystąpić do tego Prokuratora i do niego zaadresować sprecyzowany wniosek.