Postanowienie NSA z 11 września 2013 r., I OZ 753/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 11 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia adw. A.M., działającego jako kurator H.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w przedmiocie wynagrodzenia kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, zawarte w pkt. II wyroku tego Sądu z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 400/13

Sprawa

w sprawie ze skargi H.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę H.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie wydaną w przedmiocie nałożenia na niego obowiązku zwrotu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie 6600 zł wraz z odsetkami. W punkcie II tego wyroku Sąd zawarł rozstrzygnięcie dotyczące przyznania wynagrodzenia adw. A.M. z tytułu dokonywania przez niego czynności kuratora ustanowionego dla nieznanego z miejsca pobytu skarżącego. Sąd uznał, iż wynagrodzenie to winno wynieść 295,20 zł (kwota ta zawiera podatek VAT). Jako podstawę tego wyliczenia Sąd wskazał § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 sierpnia 1982 r. w sprawie stawek, warunków przyznawania i wypłaty ryczałtu przysługującego sędziom i pracownikom sądowym za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów (Dz. U. z 1982 r. Nr 27, poz. 197 ze zm.) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).

Zażalenie na postanowienie w zakresie przyznania wynagrodzenia wniósł adw. A.M., domagając się zmiany tego rozstrzygnięcia i przyznania mu wynagrodzenia w kwocie 1416 zł. Zaskarżonemu orzeczeniu postawiono zarzut naruszenia § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., poprzez jego zastosowanie zamiast § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 4 tego rozporządzenia. Działający w sprawie kurator wskazał, iż przedmiotem sprawy były należności pieniężne, zatem wysokość wynagrodzenia winna być obliczona w stosunku do wartości przedmiotu zaskarżenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

§ 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 sierpnia 1982 r. w sprawie stawek, warunków przyznawania i wypłaty ryczałtu przysługującego sędziom i pracownikom sądowym za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów stanowi, iż wysokość wynagrodzenia kuratorów ustala się według przepisów określających opłaty za czynności zespołów adwokackich. Słusznie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny jako podstawę wyliczenia należnego kuratorowi wynagrodzenia przyjął przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu.

Sąd uznał, iż zastosowanie w sprawie znajdzie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, który stanowi, iż stawka minimalna wynagrodzenia adwokata działającego w postępowaniu sądowoadministracyjnym w innych sprawach niż wskazane w pkt. a) i b) tego przepisu (odpowiednio znajdująca zastosowanie wobec kuratora osoby nieznanej z miejsca pobytu) wynosi 240 zł. Stanowisko to uznać trzeba za zasadne.

Wbrew twierdzeniom działającego w sprawie kuratora przedmiotem niniejszego postępowania nie były należności pieniężne, ale w istocie badaniu podlegała kwestia istnienia, bądź nie, obowiązku zwrotu należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Oznacza to, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż wpis w tej sprawie – gdyby nie miało w niej zastosowania zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania z mocy prawa – byłby stały. Z tego zaś wynika, iż niezasadnym jest stanowisko zawarte w zażaleniu, iż zastosowanie winien był znaleźć § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 4 powołanego rozporządzenia, który może być zastosowany jedynie w sytuacji, gdy przedmiotem sprawy są należności pieniężne, a wartość przedmiotu zaskarżenia ma wpływ na wysokość stawki wynagrodzenia należnej działającemu w sprawie pełnomocnikowi bądź kuratorowi.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).