Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 21 listopada 2016 r., IV SA/Wa 2331/16, odrzucił skargę W. T., T. T., P. T., U. T. na decyzję Wojewody M. z [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcia nieruchomości położonej w miejscowości B.-W., gmina Z., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,14 ha. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że zarządzeniem z 9 września 2016 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała skarżących do solidarnego uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków fiskalnych poprzez solidarne uiszczenie wpisu od wniesionej skargi w kwocie 200 złotych. Wezwania powyższe, wraz ze stosownymi pouczeniami o konsekwencjach ich niewykonania, zostały skutecznie doręczone skarżącym 14 października 2016 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 21 października 2016 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia rozstrzygnięcia, skarżący nie wykonali zarządzenia Przewodniczącej Wydziału. Podkreślono również, że zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, a pismem takim jest między innymi skarga. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd, a jak wynika z akt sprawy, skarżący nie wykonali zarządzenia Przewodniczącej Wydziału i nie uiścili wymaganego wpisu sądowego, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy adnotacja poczyniona na karcie 28 akt sądowych, z której wynika, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli W. T. T. T., P. T., U. T., zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu podniesiono, że zdaniem skarżących wezwanie do uzupełnienia braków fiskalnych skargi nie zostało im doręczone w sposób skuteczny, a przesłanki o których mowa w art. 220 p.p.s.a. nie zostały w niniejszej sprawie spełnione. Wskazano, że doręczenie wezwania do uiszczenia opłaty od skargi doręczone zostało, jak wynikałoby z akt sprawy, w drodze doręczenia zastępczego. Jednakże skarżący korespondencji z Sądu nie odebrali osobiście, albowiem w chwili wizyty listonosza przebywali poza swoimi domami. W związku z powyższym korespondencja ta pozostawiona została przez doręczyciela innej osobie. Pisma te odebrał, K. T., który jest synem W. i T. T., a bratem (szwagrem) P. i U. T. Co więcej, K. T. nie pozostaje w stosunku do skarżących domownikiem, gdyż zamieszkuje w innym domu, pod adresem: [...]-[...] Z., B.-W. [...]. W chwili obecnej żaden ze skarżących nie prowadzi wspólnie z K. T. gospodarstwa domowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Przy zastosowaniu powołanego przepisu zasadnicze znaczenie ma okoliczność upływu terminu wyznaczonego dla strony do uiszczenia wpisu. Termin ten biegnie od momentu doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu adresatowi, zgodnie z regułami doręczeń przesyłek w postępowaniu administracyjnym określonymi w Rozdziale IV p.p.s.a.
Stosownie zaś do art. 72 § 1 p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Przepis ten reguluje jedną z form tzw. doręczeń zastępczych, gdy przesyłka nie zostaje doręczona bezpośrednio do rąk jej adresata. Przyjmuje się wówczas fikcję prawną, że takie doręczenie nastąpiło.
Doręczanie pism jest czynnością materialno-techniczną, która wywołuje określone skutki prawne przez fakty. Prawne skutki związane są z doręczeniem pisma, natomiast z punktu widzenia poprawności czynności procesowych i biegu postępowania nie ma znaczenia, czy adresat z treścią tego pisma się zapoznał. Samo potwierdzenie odbioru ma istotne znaczenie przy ocenie daty rozpoczęcia lub zakończenia biegu terminu oraz możliwości dokonania określonych czynności. Tzw. doręczenie zastępcze, może być dokonane tylko z zachowaniem łącznie kilku przesłanek w nim określonych, tj. po pierwsze – adresat jest nieobecny w mieszkaniu w momencie doręczenia pisma, po drugie – pismo przyjmują osobiście za pokwitowaniem dorosłe osoby wymienione w przepisie, z zachowaniem kolejności w nim podanej tj. domownik, administracja domu lub dozorca. Po trzecie – osoby te nie mają sprzecznych interesów, po czwarte – zobowiązują się do oddania pisma osobiście adresatowi.
Tym samym w niniejszej sprawie nie ma podstaw do kwestionowania poprawności doręczenia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłkę odebrał A. T. (k. 24-27 akt sąd.), a nie jak twierdzą w zażaleniu skarżących – K. T. Wspomniana osoba upoważniona była z mocy art. 72 § 1 p.p.s.a. (zaznaczono: "przesyłkę doręczono dorosłemu domownikowi, k. 24-27 akt sąd. in verso). W tym miejscu przypomnieć jednak należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Tymczasem strona, poza własnymi twierdzeniami, nie przedstawia środków dowodowych pozwalających na podważenie domniemania wynikającego z ww. dokumentu. Sąd odwoławczy nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że przesyłkę odebrała osoba nieupoważniona – nie będąca dorosłym domownikiem, jak wywodzi strona, tym bardziej, że doręczenie nastąpiło na adresy wskazane przez skarżących (por. postanowienie NSA z 25 marca 2015 r., I FZ 46/15).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.