Postanowienie NSA z 4 lutego 2011 r., I OZ 76/11

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Komendanta Stołecznego Policji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1544/10 o wstrzymaniu wykonania decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]

Sprawa

w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie

Skład

Sędzia NSA Joanna Banasiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

W dniu 17 sierpnia 2010 r. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], nakazującej skarżącemu wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkującymi osobami opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. K. [...] w G. W powyższej skardze M. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanej wyżej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] maja 2010 r. podnosząc, że decyzja ta dotyczy zajmowanego przez niego i jego rodzinę lokalu mieszkalnego, a co za tym idzie, jej wykonanie przed rozpoznaniem skargi spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

W odpowiedzi na skargę Komendant Stołeczny Policji stwierdził, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Organ podniósł, że skarżący wraz z członkami rodziny nie mieszka w przedmiotowym lokalu, oraz że lokal ten został przydzielony skarżącemu na czas pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w P. Z uwagi na zwolnienie skarżącego ze służby w Policji z dniem 16 lutego 2007 r. ustało uprawnienie do zajmowania tego lokalu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] maja 2010 r. na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wskazując, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Sąd podał, że wprawdzie uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] maja 2010 r. jest lakoniczne, to jednak oczywistym i nie wymagającym głębszego uzasadnienia jest, iż wykonanie decyzji nakazującej opróżnienie lokalu stwarza realne niebezpieczeństwo zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 cyt. ustawy. Wykonanie decyzji przed rozpoznaniem sprawy mogłoby bowiem pozbawić skarżącego miejsca zamieszkania, a tym samym wywołać trudny do odwrócenia skutek (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt I OZ 857/09, niepublikowane, orzeczenie dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd podkreślił, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w niniejszej sprawie nie miał podstaw by odmówić wiary oświadczeniu skarżącego zawartemu w skardze, iż zajmuje on wraz z rodziną lokal będący przedmiotem decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] maja 2010 r. Twierdzenie organu, że skarżący nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu mieszkalnym zostało natomiast poparte ogólnym odesłaniem do "zgromadzonego materiału w niniejszej sprawie", bez wskazania konkretnych, świadczących o tym okoliczności.

Ponadto, zdaniem Sądu, bez znaczenia dla oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji jest stanowisko organu wskazujące, iż lokal ten został przydzielony skarżącemu na czas pełnienia służby w Policji oraz że skarżący z tej służby został zwolniony. Stanowisko to w istocie jest wypowiedzią organu co do zasadności wydanej w sprawie decyzji o opróżnieniu lokalu i nie odnosi się w żaden sposób do przesłanek wstrzymania wykonania decyzji określonych w art. 61 § 3 powołanej ustawy.

Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2010 r. wniósł Komendant Stołeczny Policji. Zaskarżając powyższe postanowienie w całości wniósł o jego uchylenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu organ podał, że w odpowiedzi na skargę zostały podane konkretne dowody, które wskazują, że skarżący nie mieszka na stałe z rodziną przy ul. K. [...] m. [...] w G. Potwierdza to złożona w aktach postępowania notatka służbowa z dnia 19 lutego 2010 r. i z dnia 27 lutego 2010 r. oraz pismo z dnia 2 marca 2010 r. Z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że korespondencja kierowana do skarżącego na ww. adres nie była przez niego podejmowana, natomiast pisma adresowane na miejsce zameldowania (N.) były odbierane przez członków najbliższej rodziny. Ponadto w trakcie kontroli meldunkowej w dniach 19 lutego, 25 lutego i 27 lutego 2010 r. nie zastano skarżącego ani jego członków rodziny w przedmiotowym lokalu. Zdaniem organu powyższe jednoznacznie wskazuje, że skarżący – wbrew jego twierdzeniu - nie zajmuje wraz z członkami rodziny przedmiotowego lokalu, zatem wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wstrzymanie wykonania przez sąd zaskarżonego aktu lub czynności zależy od oceny Sądu, czy w konkretnym przypadku istnieją przesłanki, uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, Sąd musi poddać rozwadze wszystkie okoliczności danej sprawy i ocenić, czy występuje niebezpieczeństwo wystąpienia skutków wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz w sposób przekonujący uzasadnić podjęte rozstrzygnięcie.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za wystarczające do zastosowania tymczasowej ochrony jedynie oświadczenie M. S. o zamieszkiwaniu wraz z rodziną w przedmiotowym lokalu. Takie uzasadnienie wniosku nie odpowiada obowiązkowi strony, by żądając wstrzymania wykonania decyzji wskazała konkretne okoliczności, jakie zaistniały w sprawie, które powodują zagrożenie wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jeżeli decyzja ta zostanie wykonana przed rozpoznaniem skargi. Powyższy obowiązek spoczywa na wnioskodawcy w każdym przypadku, bez względu na przedmiot rozstrzygnięcia, dotyczy więc również decyzji nakazującej opróżnienie lokalu. Nie można bowiem zgodzić się ze stanowiskiem WSA, że w tego rodzaju przypadkach przedmiot sprawy przesądza niejako o zasadności każdego wniosku dotyczącego wstrzymania decyzji w tym względzie.

Oceniając zasadność żądania skarżącego Sąd winien uwzględnić całość materiału znajdującego się w aktach sprawy i starannie rozważyć argumentację obu stron. Jak słusznie podniesiono w zażaleniu stanowisko Komendanta Stołecznego Policji poparte zostało odwołaniem się do konkretnych dowodów zgromadzonych w postępowaniu. Pominięcie w tej sytuacji okoliczności wskazywanych przez organ i oparcie się wyłącznie na twierdzeniu skarżącego, że wraz z rodziną zamieszkuje w lokalu, co stanowiło jedyną przesłankę uzasadniającą uwzględnienie wniosku, uznać należało za przedwczesne zastosowanie w sprawie art. 61 § 3 p.p.s.a.

W powyższej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 uchylił zaskarżone postanowienie w celu ponownego rozpoznania wniosku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, bowiem przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują takiej możliwości w postępowaniu zażaleniowym.