Postanowienie NSA z 15 lipca 2016 r., I OZ 760/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 140/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Maciej Dybowski

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 2 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 140/16 (dalej postanowienie z 2 maja 2016 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami (dalej decyzja z 10 grudnia 2015 r.).

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że J. C. (dalej skarżący) nie przedstawił argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wykazał, by wykonanie decyzji z [...] grudnia 2015 r. mogłoby spowodować powstanie znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji wskazał, że celem decyzji o cofnięciu uprawnień jest wyeliminowanie skarżącego jako uczestnika z ruchu drogowego (z powodu przeciwwskazań psychologicznych), który może stworzyć potencjalne zagrożenie dla użytkowników dróg. W rezultacie wstrzymanie wykonania takiej decyzji winno być uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami. Takie szczególne okoliczności w ocenie Sądu I instancji nie zachodzą i nie zostały przez skarżącego wykazane.

Przesłanką wstrzymania wykonania jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że wskazanie i uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania obciąża wnioskodawcę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie (k. 2-6, 55-57, 76 akt sądowych).

W zażaleniu J. C., reprezentowany przez pełnomocnika adw. D. G., zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Szczecinie.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że skarżący, w pismach kierowanych do Sądu oraz organów administracji publicznej wskazywał, że jest osobą starszą i schorowaną, dlatego nie ma racji Sąd I instancji który uznał, że skarżący nie przedstawił argumentów na uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazano, że skarżący w dniu 3 czerwca 2014 r. poddał się badaniu psychologicznemu. Psycholog A. S. wydała orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. stwierdzające brak przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami (k. 20=31 akt administracyjnych). Dodatkowo skarżący choruje na nowotwór a kierowanie pojazdem jest mu niezbędne w dalszym procesie leczenia. Skarżący przeprowadził się ze Szczecina do Babigoszczy, do swojej siostry, dlatego do przeprowadzki oraz do kontynuowania leczenia w Szczecinie potrzebne jest skarżącemu uprawnienie do kierowania pojazdem (k. 77-78 akt administracyjnych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzut naruszenia art. 61 § 3 ppsa okazał się niezasadny.

Prawidłowość zaskarżonego postanowienia podlega ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pod względem jego zgodności z regulacją zawartą w art. 61 § 3 ppsa. Ów przepis dotyczy udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 ppsa). Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 ppsa). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty i oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z ww. przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Art. 61 § 3 ppsa zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko.

Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ppsa nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek skarżącego. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (T. Woś, H. Knysiak–Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2005 r., s. 294 i n.).

Uwzględnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprzeciwia się przede wszystkim charakter zawartego w niej rozstrzygnięcia. Celem decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami z powodu przeciwwskazań zdrowotnych jest wyeliminowanie kierowcy pojazdu jako uczestnika ruchu drogowego, który może stworzyć potencjalne zagrożenie w ruchu. W rezultacie, wstrzymanie wykonania takiej decyzji powinno być uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami. W przeciwnym wypadku podważałoby to istotę i cel utraty uprawnienia do kierowania pojazdami. Takie szczególne okoliczności w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie brak jest podstaw do twierdzenia, że wskutek wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący może do komunikacji (dojazdów do lekarzy) wykorzystać infrastrukturę publiczną (odpowiednio - postanowienie NSA z 30.1.2015 r., I OZ 43/15, cbosa), zwłaszcza w porach dnia, gdy nie ma szczytu komunikacyjnego. W zażaleniu brak jest odniesień do sytuacji finansowej skarżącego; żalący się koncentruje się na wieku skarżącego (urodzonego 29 czerwca 1936 r. – mającego 80 lat) i na jego złym stanie zdrowia (bóle kręgosłupa; artroskopia kolan, skutkująca trudności z chodzeniem), utrudniających skarżącemu korzystanie ze środków komunikacji publicznej.

Treść orzeczenia psychologicznego nr 768A/14 z dnia 3 czerwca 2014 r. nie mogła prowadzić do odmiennej oceny przesłanek z art. 61 § 3 ppsa, niż zaprezentowana przez Sąd I instancji. Od dnia wydania orzeczenia z 3 czerwca 2014 r. upłynęły ponad dwa lata i zgodnie z doświadczeniem życiowym, uwzględniając wiek i odpisy innych dokumentów wskazujących na stan zdrowia skarżącego (k. 21-24 akt administracyjnych), orzecznie z 3 czerwca 2014 r. nie mogło przemawiać za uwzględnieniem zażalenia.

Wzgląd na interes publiczny – bezpieczeństwo w ruchu drogowym – służy także ochronie indywidualnego interesu skarżącego, który winien bezpiecznie dla siebie i innych osób korzystających z dróg publicznych, uczestniczyć w ruchu drogowym.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa, oddalił zażalenie.