Postanowienie NSA z 12 października 2007 r., I OZ 766/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 listopada 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 641/05 odrzucające zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 12 maja 2006 r. oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym

Sprawa

w sprawie ze skargi J. L. na pismo Gminy G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wezwania do zapłaty zaległości czynszowych za lokal mieszkalny postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 3 listopada 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 641/05 odrzucił zażalenie skarżącego J. L. wniesione na postanowienie tego Sądu z dnia 12 maja 2006 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 194 § 3 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego powinno czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, które to wymogi określone zostały w treści art. 46 i art. 47 P.p.s.a. oraz zawierać wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie. Sąd wskazał, że pismem z dnia 12 czerwca 2006 r. skarżący wezwany został do usunięcia braku formalnego wniesionego zażalenia poprzez nadesłanie jednego egzemplarza jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia. Pomimo wezwania, w oparciu o art. 49 § 1 w zw. z art. 178 P.p.s.a. skarżący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił wskazanego przez Sąd braku formalnego zażalenia. Sąd podniósł, że skarżący został prawidłowo pouczony o wymaganiach przepisanych dla zażalenia, tym samym niezrozumienie przez niego wyraźnie sformułowanego pouczenia nie może być okolicznością usprawiedliwiającą braki formalne złożonego zażalenia.

Zażalenie na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył J. L.. Z treści zażalenia wynika, że skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych względów niż podniesione w zażaleniu.

Kwestią wymagająca wyjaśnienia w rozpoznawanej sprawie, a której Sąd pierwszej instancji nie poddał w ogóle analizie jest to, czy żądanie przesłania odpisu zażalenia na postanowienie w przedmiocie prawa pomocy znajduje uzasadnienie.

Zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Postępowanie w przedmiocie prawa pomocy jest postępowaniem incydentalnym i autonomicznym, wszczynanym na wniosek strony. Stroną postępowania w sprawie udzielenia prawa pomocy jest osoba wnioskująca o jego przyznanie, bowiem tylko jej interesu ono dotyczy. Nie zachodzi bowiem obawa naruszenia praw innych podmiotów, gdyż przyznanie prawa pomocy może zostać cofnięte przez Sąd w każdej chwili stosownie do przepisu art. 249 P.p.s.a.

Podkreślić także należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu w jednym egzemplarzu, bez odpisów dla pozostałych stron mimo, że wniosek ten stanowi pismo procesowe strony. Wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznawany jest w oparciu o przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty dotyczące jego sytuacji materialnej, rodzinnej i finansowej, zaś rozstrzygnięcie dotyczy ściśle osoby wnioskodawcy. Skoro krąg stron w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy ograniczono tylko do podmiotu występującego z takim wnioskiem to inna strona – nie występująca z takim wnioskiem – nie ma legitymacji skargowej w toczącym się postępowaniu ubocznym dotyczącym wniosku o prawo pomocy. W konsekwencji należy przyjąć, że skoro legitymacja skargowa w postępowaniu tym przysługuje jedynie wnioskodawcy, zbędne jest przedstawianie pozostałym stronom toczącego się postępowania skargowego rozstrzygnięć sądowych i środków odwoławczych strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy.

Jeżeli nawet przyjąć, że ewentualne wystąpienia pozostałych stron toczącego się postępowania sądowego mogą mieć znaczenie dla okoliczności uzasadniających kwestię prawa pomocy dla innej strony to jedynie w kontekście dyspozycji przepisu art. 249 P.p.s.a. Takie jednak założenie również nie uzasadnia zastosowania przepisu art. 47 § 1 P.p.s.a. w sprawie o przyznanie prawa pomocy.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 w zw.

z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.