Postanowienie NSA z 13 lutego 2013 r., I OZ 77/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1285/12 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego

Sprawa

w sprawie ze skargi T. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] października 2012 r., Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Monika Nowicka przewodniczący

Uzasadnienie

Rozkazem personalnym z dnia [...] października 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] września 2012 r., Nr [...], w przedmiocie zwolnienia T. K. ze służby w Policji w związku z orzeczoną karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, wobec uznania ww. za winnego przekroczenia uprawnień funkcjonariusza publicznego za to, że działając w celu osiągnięcie korzyści majątkowej, podczas wykonywania czynności służbowych na miejscu zdarzenia wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym zabrał w celu przywłaszczenia [...].

Powyższa decyzja stała się przedmiotem wniesionej przez T. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargi, wraz z którą skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Oddalając ww. wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - powołując się na treść art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a." – wskazywał, że skarżący wprawdzie nie sporządził odrębnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, lecz w złożonej przez siebie skardze podnosił, iż nie zgadza się z oceną dowodów oraz sposobem prowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Jego zdaniem, błędy w ustaleniach faktycznych i "spieszność" w rozstrzyganiu doprowadziły do wydania nieprawidłowego orzeczenia. W obu postępowaniach dyscyplinarnych, w przedmiocie ustalenia winy i wydalenia ze służby korzystał z przysługujących mu środków odwoławczych, w tym skierował skargę od prawomocnych orzeczeń w przedmiocie wydalenia ze służby do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, przed którym toczy się w tym przedmiocie postępowanie. Skarżący zaznaczył, iż w zaskarżonym rozkazie personalnym wskazywano, że w przypadku pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia i uznania go niewinnym przysługiwać będzie mu prawo żądania przywrócenia do służby. Okoliczność ta nie zwalniała jednak organu z konieczności rzetelnej oceny dowodów oraz respektowania zasady domniemania niewinności. Skoro więc toczy się postępowanie sądowe, to obowiązkiem organu było oczekiwanie na orzeczenie sądowe.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Wojewódzki stwierdził, że z uwagi na możliwość przywrócenia skarżącego do służby, po wydaniu korzystnego dla niego rozstrzygnięcia, w niniejszym przypadku nie mogło dojść do zaistnienia nieodwracalnych skutków wydania zaskarżonej decyzji. Ponadto strona nie wykazała też, że kwestionowana decyzja spowodowała wyrządzenie znacznej szkody.

W ocenie Sądu ww. wniosek powinien zostać poparty dowodami. W przypadku zagrożeń o charakterze majątkowym, powinny one potwierdzać niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, wykazywać sytuację finansową lub majątkową skarżącego. Skarżący takich przesłanek oraz dokumentów nie przedstawił. Utrata zaś przez niego pracy nie oznacza, że nie posiada on lub też osoby, pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, źródeł dochodu pozwalających na utrzymanie skarżącego oraz jego rodziny.

Sąd Wojewódzki podkreślił również, że – w świetle przepisów art. 1 ust. 1 i 2 pkt 3 oraz art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011, Nr 287, poz. 1687 ze zm.) - Policja jako utworzona prawem formacja, a w szczególności tworzący ją i działający w jej imieniu funkcjonariusze, w każdym przejawie swojego działania dawać mają społeczeństwu rękojmię bezpieczeństwa i gwarancję zapewnienia porządku publicznego. Z tego też względu ustawa wprowadza określone, obostrzone względem osób zatrudnionych poza sektorem publicznym, kryteria zatrudnienia funkcjonariuszy Policji. Działania zatem funkcjonariuszy Policji, które w odczuciu społecznym podlegają negatywnej ocenie i skutkować mogą brakiem zaufania do tejże formacji, zwłaszcza stanowiące podstawę odpowiedzialności karnej funkcjonariusza Policji, w myśl ustawy powinny być kategorycznie eliminowane. Służyć temu ma, między innymi, niezależna od odpowiedzialności karnej, instytucja odpowiedzialności dyscyplinarnej. Orzeczona wobec skarżącego kara dyscyplinarna wydalenia ze służby stanowi najsurowszy wymiar kary spośród wyżej wyliczonego katalogu, z której wymierzeniem ustawodawca, w treści art. 41 ust. 1 pkt 3 w związku z 134f ustawy o Policji, wskazał, jako podstawę zwolnienia ze służby. Jest ona orzekana wyłącznie w przypadkach uznania za zasadne zarzutów istotnego naruszenie dyscypliny służbowej. W rozpatrywanej sprawie, w zakresie podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu zachodzi zatem również kolizja interesu społecznego, polegającego na zagwarantowaniu realizacji przez Policję i jej funkcjonariuszy zakreślonych ustawą o Policji celów i zadań tej formacji w sferze bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz interesu skarżącego. Za nie wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu przemawiał również interes społeczny, któremu w rozpoznawanej sprawie należało dać pierwszeństwo przed interesem skarżącego. Z uwagi zaś na charakter czynu, który stanowił podstawę wymierzenia skarżącemu kary wydalenia ze służby, a następnie wydania zaskarżonej decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby, wstrzymanie wykonania ostatniego z wymienionych aktów skutkować mogłoby ograniczeniem zaufania obywateli do Policji, jako umundurowanej formacji, która powołana została do służby na rzecz społeczeństwa w zakresie zapewnienia ochrony bezpieczeństwa oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

T. K. w złożonym przez siebie zażaleniu, zaskarżając ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podnosił, że jego wniosek został nienależycie rozpoznany z naruszeniem zasady domniemania niewinności. W jego ocenie Sąd Wojewódzki nie odniósł się do wniosku w części, w jakiej skarżący wskazywał na toczące się postępowanie karne, którego wynik ma znaczenie dla przedmiotowego postępowania.

Zdaniem skarżącego, poza sporem pozostaje oraz nie wymagało dowodzenia, że utrata możliwości uzyskiwania przez skarżącego dochodu powoduje, że ciężar utrzymania rodziny spadł wyłącznie na jego żonę (również funkcjonariusza Policji), która uzyskuje niewielki dochód, co spowoduje dla skarżącego ciężkie skutki. Skarżący podkreślił, że nie posiada oszczędności, nie jest osobą majętną oraz nie posiada zdolności kredytowej. Pozbawienie go możliwości zarobkowych w sytuacji, gdy organy obu instancji w wydawaniu decyzji opierały się na wątpliwych dowodach prowadząc postępowanie tendencyjne w pełni uzasadniało przedmiotowy wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji wskazanego przepisu wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, to jest przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w judykaturze, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Brak zaś uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).Twierdzenia strony powinny również być poparte dokumentami źródłowymi.

W niniejszej sprawie skarżący nie tylko nie sporządził odrębnego uzasadnienia dla złożonego przez siebie wniosku (czego Sąd I instancji nie uwzględnił), lecz również w żadnym zakresie nie wykazał okoliczności, że zachodzi sytuacja uzasadniająca wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Niepoparte przy tym żadnymi dowodami twierdzenie, że obecnie ciężar utrzymania rodziny skarżącego będzie spoczywał wyłącznie na jego żonie, która - jako funkcjonariusz Policji - uzyskuje niewielki dochód, nie mogło zostać uznane za wystarczające. Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że jedynie w przypadku, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona jest przesłanka określona w art. 61 § 3 powołanej ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07).

W świetle powyższego, mając na względzie całokształt okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, stwierdzić należy, iż skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Za takie bowiem również nie mogły zostać uznane okoliczność związane z prowadzonym z jego udziałem postępowaniem karnym. Nie mają one bowiem związku z ustaleniem przesłanek, o których mowa w ww. przepisie, a tylko takie okoliczności Sąd jest zobligowany brać pod uwagę oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.