Postanowienie NSA z 13 września 2013 r., I OZ 770/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. G. i F. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 104/13 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi J. G. i F. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Maciej Dybowski przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 104/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił J. G. i F. G. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z 27 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 104/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. G. i F. G. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej organ) z [...] 2012 r. w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania, z uwagi na wniesienie skargi po terminie. Wskazał, że skarga została wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zamiast za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, a w takiej sytuacji o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data jej nadania przez sąd w urzędzie pocztowym na adres organu.

Pismem z 15 marca 2013 r. złożonym za pośrednictwem organu, skarżący zwrócili się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek uzasadnili tym, że adresując skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, złożoną w terminie, jeden ze skarżących nieopatrznie zaadresował ją bezpośrednio do samego Sądu. Stało się w sposób nieprzewidywalny dla skarżącego tym bardziej, że już kierował podobne skargi do sądu administracyjnego i zawsze za pośrednictwem organu II instancji.

Sąd I instancji wskazał, że kryterium braku winy, jako przesłanki przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć.

Według Sądu I instancji skarżący nie spełnili przesłanek określonych w art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa), umożliwiające przywrócenie terminu. Zdaniem skarżących uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez ich winy, bowiem skarżący przy zaadresowaniu skargi i jej złożeniu w urzędzie pocztowym, błędnie wysłał skargę na adres Sądu. Sąd I instancji stwierdził, że nie jest to okoliczność świadcząca o braku winy skarżących. Skarżący zamierzając wnieść skargę winni byli dopilnować, by została ona wysłana na adres organu. Okoliczności przedstawione w złożonym wniosku, zdaniem Sądu I instancji, nie pozwalają uznać, że prawidłowe wniesienie skargi było niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć.

Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wywiedli skarżący. Zaskarżając je w całości wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienie i o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. W treści zażalenia wskazali, że w myśl art. 87 § 1 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ppsa). Skarżący wystąpili z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi, w związku z tym należało ocenić w pierwszej kolejności czy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało wniesione w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 ppsa). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 ppsa).

Brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć zatem miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym Komentarz, pod redakcją R. Hausera, M. Wierzbowskiego, wyd. C.H. Beck, 2011 r., s. 409, nb 4). Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (postanowienie NSA z: 23.8.2013 r., I OZ 704/13; 2.8.2013 r., I OZ 655/13; 5.7.2013 r., I OZ 555/13, cbosa).

W niniejszej sprawie poza sporem jest, że skarżący uchybili terminowi do wniesienia skargi.

Rozpoznając zażalenie na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że skarżący nie wykazali braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi. Kryterium braku winy, wynikające z art. 86 i 87 ppsa, polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności, takiej której można wymagać od każdego należycie dbającego o swe interesy. Skarżący nie wykazali braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] 2012 r., a zatem nie wypełnili dyspozycji art. 87 § 2 ppsa. Przeciwnie, jak skarżący wskazali, że uchybienie terminu do wniesienia skargi spowodowane było błędem jednego ze skarżących, który przygotowując korespondencję, nieopatrznie wysłał skargę bezpośrednio do siedziby sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżący nie dochowali należytej staranności w prowadzeniu swych spraw co powoduje, że nie wykazali zaistnienia niedającej się przezwyciężyć przeszkody przez nich niezawinionej.

Mając powyższe na uwadze na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.