Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 498/18 (dalej postanowienie II SA/Łd 498/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę B. B. (dalej skarżąca) na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość przejętą z mocy prawa w związku z realizacją inwestycji drogowej.
Sąd I instancji wskazał, że skarżąca dnia 24 kwietnia 2018 r. wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] z [...]. marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość przejętą z mocy prawa w związku z realizacją inwestycji drogowej (k. 2-22, 23 akt II SA/Łd 498/18).
Sądowi z urzędu wiadomo, że B. B. pismem z 16 marca 2018 r. wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość przejętą z mocy prawa w związku z realizacją inwestycji drogowej. Skarga ta została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Łd 380/18 i aktualnie jest na etapie uzupełniania braków formalnych. Skarga w niniejszej sprawie i skarga w sprawie II SA/Łd 380/18 zostały wniesione na ten sam akt.
Zachodzi zatem tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Stan sprawy w toku (lis pendens) odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Prowadzenie dwu postępowań skutkowałoby wydaniem dwu wyroków, z których jeden naruszałby zasadę res iudicata.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, powołując dorobek orzecznictwa i piśmiennictwa, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 2 ppsa, odrzucił skargę (k. 27, 29-30 akt II SA/Łd 498/18).
Zażalenie wniosła B. B., zaskarżając postanowienie II SA/Łd 498/18 w całości i zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 4 ppsa przez odrzucenie skargi, w sytuacji, gdy nie zaistniały ku temu przesłanki.
Skarżąca wniosła o: zawieszenie postępowania wywołanego niniejszym zażaleniem do czasu rozpatrzenia jej skargi z 16 marca 2018 r. na zaskarżoną decyzję; uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych (k. 39-40 akt II SA/Łd 498/18).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarżąca nie neguje, że złożyła dwie skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...]. Chronologicznie pierwsza była skarga z 16 marca 2018 (data wpływu, k. 2 akt II SA/Łd 380/18), a druga z 24 kwietnia 2018 r. (data nadania, k. 23 akt II SA/Łd 498/18). Słusznie Sąd I instancji odrzucił skargę wniesioną w sprawie II SA/Łd 498/18, wskazując że jest ona niedopuszczalna w świetle art. 58 § 1 pkt 4 ppsa (sprawa w toku, lis pendens).
Ustawodawca nie dopuszcza, by w tożsamo podmiotowo i przedmiotowo sprawie toczyły się dwa postępowania (zarówno równolegle - lis pendens; wyrok NSA z 23.11.2016 r. II OSK 482/15, Lex 2199151) bądź następująco po sobie (res iudicata; postanowienie NSA z 13.12.2007 r. I OSK 1657/07, aprobowane przez M. Jagielską, A. Wiktorowską, P. Wajdę w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 384, nb 7). Do tego zaś zmierza zażalenie wniesione przez skarżącą.
Wcześniejsza chronologicznie skarga z 16 marca 2018 r. na zaskarżoną decyzję jest rozpatrywana pod sygnaturą II SA/Łd 380/18. Pismem z 23 lipca 2018 r. skarżąca, wskazując sygnaturę II SA/Łd 380/18, uzupełniła skargę z 16 marca 2018 r.; wniosła "o wyznaczenie rozprawy między 12 a 27 września lub między 30 października a 3 grudnia lub między 14 stycznia a 14 marca"; podniosła, że "W uzupełnieniu ponownie przesyłam treść dokumentu wysłanego do postępowania równoległego i ponawiam wniosek o uzupełnienie akt sprawy poprzez wymienione w treści dokumenty"; wskazała "(TREŚĆ SKARGI Z 24 KWIETNIA 2018 R. ZAŁĄCZONEJ W KOPII TRAKTOWAĆ JAK DALSZY CIĄG UZUPEŁNIENIA)" (s. 1, 2 pisma z 23 lipca 2018 r.; k. 30-50; 51-83 akt II SA/Łd 380/18). W toku postępowania II SA/Łd 380/18 skarżąca może podnosić swoje wątpliwości związane z prawidłowością rozstrzygnięcia i prowadzenia postępowania przez organ administracji, również w kwestii prawidłowego doręczenia decyzji.
Nie zaszły ustawowe przesłanki zawieszenia postępowania.
O sprostowaniu oczywistych omyłek orzeczono na podstawie art. 156 § 3 ppsa.
Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, oddalił zażalenie.