Postanowienie NSA z 11 grudnia 2024 r., I OZ 775/24

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 11 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 października 2024 r., sygn. akt III SPP/Gl 32/24 o odrzuceniu zażalenia K.M.

Sprawa

w sprawie ze skargi K.M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 12 października 2023 r., nr PSIII.8640.479.2023 w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Iwona Bogucka przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 2 października 2024 r., sygn. akt III SPP/Gl 32/24 odrzucił zażalenie K.M. (dalej: skarżąca) na postanowienie tego Sądu z 7 sierpnia 2024 r., którym utrzymano w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 21 czerwca 2024 r. o umorzeniu postępowania wywołanego wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, a w pozostałym zakresie o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 1116/23 ze skargi skarżącej na decyzję Wojewody Śląskiego z 12 października 2023 r., nr PSIII.8640.479.2023 utrzymującą w mocy decyzję Staroty Będzińskiego z 14 sierpnia 2023 r., nr ZAE.6001.443.2023/4465, która orzeczono o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 14 sierpnia 2023 r. z uwagi na pozostawanie niezdolną do pracy wskutek choroby przez nieprzerwany okres 90 dni.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wyjaśnił, że rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie, o czym skarżąca została pouczona.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje

Zażalenie nie mogło zostać uwzględnione. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że postanowienie sądu wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego jest niezaskarżalne. Zgodnie z art. 260 § 2 zd. drugie ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sprzeciw od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego w sprawach z zakresu prawa pomocy jest bowiem środkiem odwoławczym zbliżonym do instytucji zażalenia. Treść przywołanej regulacji przesądza o tym, że od postanowień wydanych w tych sprawach nie przysługują już środki prawne do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że kwestia możliwości przyznania prawa pomocy w takim przypadku została prawomocnie rozpoznana. Słusznie zauważył Sąd I instancji, że uprawnienia do wniesienia zażalenia nie można wywieść także z treści art. 194 § 1 p.p.s.a. Prawidłowe jest rozstrzygnięcie Sądu I instancji o odrzuceniu zażalenia, skoro zażalenie było prawnie niedopuszczalne.

Z powołanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.