Postanowienie NSA z 6 września 2018 r., I OZ 776/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt II SO/Wa 33/17 odrzucające zażalenie R.K. na zarządzenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2017 r.

Sprawa

w sprawie z wniosku R.K.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA: Małgorzata Pocztarek

Sentencja

1. postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 lutego 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie R.K. na zarządzenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2017 r. w sprawie z wniosku R.K.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny ma obowiązek odrzucić na posiedzeniu niejawnym zażalenie na postanowienie, wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Sąd I instancji podkreślił, że skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych zażalenia, poprzez zawarcie wniosku o zmianę lub uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz uzasadnienie zażalenia. W wyznaczonym przez Sąd terminie skarżący nie wykonał wezwania, bowiem pomimo nadesłania do Sądu pisma z dnia 11 stycznia 2018 r. nie uzasadnił zażalenia, oraz nie wskazał czy wnosi o uchylenie lub zmianę zaskarżonego zarządzenia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 194 § 3 P.p.s.a. zażalenie powinno spełniać warunki przewidziane dla pisma strony, ponadto zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia, wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie. Wniesione przez skarżącego zażalenie obarczone było brakami formalnymi podlegającymi usunięciu w trybie określonym w art. 49 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.).

Opisany powyżej tryb postępowania znalazł zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Zarządzeniem z dnia 7 grudnia 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez zawarcie wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego zarządzenia oraz uzasadnienie zażalenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia tego środka zaskarżenia. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie doręczono 4 stycznia 2018 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący złożył pismo z dnia 11 stycznia 2018 r. w którym podniósł, że nie rozumie treści wezwań, postanowień, zarządzeń WSA. Z powyższego wynika zatem, że braki formalne zażalenia nie zostały przez skarżącego uzupełnione.

Zgodnie zaś z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie podziela stanowisko Sądu I instancji. Skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, jak również został on pouczony o siedmiodniowym terminie do uzupełnienia braków. Skoro jednak w zakreślonym termninie nie zostały dopełnione nałożone na skarżącego obowiązki procesowe, WSA w Warszawie nie mógł w takiej sytuacji postąpić inaczej, jak tylko odrzucić zażalenie, tym bardziej, że strona została pouczona o konsekwencjach ich niedopełnienia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.