Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 181/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek W. P. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że W. P. w skardze na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie zobowiązania do opróżnienia lokalu mieszkalnego i uiszczenia opłat za używanie lokalu zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesłał skarżącemu formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy celem jego wypełnienia i zwrotu do sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Mimo doręczenia skarżącemu wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez złożenie go na urzędowym formularzu, skarżący nie uzupełnił braków do, których został wezwany. Z tych względów, w ocenie Sądu, konieczne było pozostawienie wniosku strony bez rozpoznania z uwagi na treść art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "P.p.s.a.").
Na powyższe zarządzenie W. P. wniósł zażalenie, domagając się jego uchylenia i zwolnienia od kosztów sądowych. Do zażalenia dołączył wypełniony wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 28 maja 2013 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy, wskazując, że potencjalne koszty postępowania w sprawie nie spowodują uszczerbku dla koniecznego utrzymania skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2013 r. odpowiada prawu.
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
W niniejszej sprawie W. P. zwrócił się do Sądu I instancji z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z tym, został mu przesłany urzędowy formularz celem jego wypełnienia i nadesłania do Sądu. Jednocześnie skarżący został pouczony o siedmiodniowym terminie do uzupełnienia wniosku i o rygorze pozostawienia wniosku bez rozpoznania w razie jego nieuzupełnienia. Pismo Sądu, do którego załączony był formularz, doręczono skarżącemu w dniu 5 lutego 2013 r., zatem termin do zwrotu uzupełnionego wniosku upływał z dniem 12 lutego 2013 r. Jednakże w zakreślonym terminie skarżący nie nadesłał wypełnionego formularza. W tej sytuacji Sąd I instancji zobligowany był pozostawić wniosek bez rozpoznania, zgodnie z treścią art. 257 P.p.s.a., w myśl którego pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ma miejsce, gdy strona złożyła wniosek w innej formie niż na urzędowym formularzu, jak również gdy strona nie uzupełniła w zakreślonym przez sąd terminie braków wniosku, uniemożliwiając tym samym ocenę możliwości płatniczych lub zakresu wniosku. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił wniosek W. P. bez rozpoznania.
Zauważyć ponadto należy, że dołączony do zażalenia wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony prawidłowo na wymaganym formularzu PPF, został rozpoznany postanowieniem referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r. Nie zgadzając się z tym postanowieniem skarżący mógł złożyć sprzeciw przewidziany w art. 259 § 1 P.p.s.a., o czym został prawidłowo pouczony.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.