Postanowienie NSA z 26 lutego 2008 r., I OZ 78/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Łd 462/07 odmawiające przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na założenie szkoły publicznej p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 8 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Łd 462/07 – powołując się na art. 86 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") – odmówił A. R. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wniesionej na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na założenie szkoły publicznej

W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż nierzetelność i niekompetencja pełnomocnika nie mogą uzasadniać braku winy pełnomocnika, który wnosząc skargę objętą wpisem stałym, zaniechał uiszczenia tegoż wpisu. Bowiem taka postawa pełnomocnika, wyklucza stwierdzenie, że dołożył on należytej staranności by uniknąć negatywnych konsekwencji niedopełnienia czynności procesowych. Jeżeli zaś strona podejmuje decyzję o powierzeniu prowadzenia sprawy zawodowemu pełnomocnikowi w osobie adwokata, to jednocześnie obciążają ją konsekwencje źle podjętego wyboru, przy czym – wskazał Sąd – chodzi tu oczywiście o konsekwencje w zakresie błędnie czy też nieterminowo dokonanych czynności procesowych przez działającego w imieniu i na rzecz strony pełnomocnika. Inną kwestią pozostaje odpowiedzialność pełnomocnika wobec strony wynikająca z odrębnych przepisów.

A. R. złożył zażalenie na to postanowienie podnosząc, że uchybienie terminowi było wynikiem błędnej wykładni przepisu art. 219 § 2 P.p.s.a., skutkującej w konsekwencji odrzuceniem skargi, za którą skarżący nie ponosił winy.

Argumentując wniesione zażalenie skarżący ponownie zakwestionował stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawarte w prawomocnym już postanowieniu tegoż Sądu z dnia 18 lipca 2007 r., o odrzuceniu wniesionej w sprawie skargi, z uwagi na nienależyte, tj. znakami opłaty sądowej, jej opłacenie. Skoro bowiem, uiszczona tytułem wpisu kwota wpłynęła do budżetu państwa, a więc podstawowy cel ustalenia i uiszczenia wpisu został osiągnięty, to Sąd powinien opłatę wniesioną znakami sądowymi uznać za właściwą. Skarżący dokonując takiej, a nie innej wykładni treści przepisu art. 219 § 2 P.p.s.a. nie mógł przewidzieć, że będzie to skutkować negatywnymi dla niego konsekwencjami, nawet przy dołożeniu należytej staranności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuję:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionej podstawy.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że istotą niniejszej sprawy na obecnym etapie postępowania jest ocena zawinienia, bądź też nie, uchybienia terminu do uiszczenia wpisu. Stosownie bowiem do art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić, jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W sytuacji zaś kiedy w imieniu strony działa profesjonalny pełnomocnik – co miało miejsce w niniejszej sprawie – dokonywane w imieniu mocodawcy czynności procesowe obciążają stronę. Podmiot reprezentowany nie może zatem skutecznie podnosić braku swojej winy w uchybieniu terminu, które zostało spowodowane, nastąpiło z winy, pełnomocnika.

Stąd należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż niedołożenie przez adwokata działającego w imieniu strony należytej staranności przy wnoszeniu skargi – a tak należy potraktować niewłaściwe uiszczenie wpisu – obciążają stronę. Zważywszy bowiem, że tym bardziej od profesjonalnego pełnomocnika zasadnym jest wymaganie precyzyjnego stosowania się do treści przepisów regulujących sposób uiszczania wpisu, które nie pozostawiają wątpliwości interpretacyjnych. Nie zastosowanie się przez adwokata do normy zawartej w art. 219 § 2 P.p.s.a., z pewnością nie może być uznane za niezawinione. Nie znajduje bowiem uzasadnienia stanowisko, iż pełnomocnik nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, nie był w stanie w sposób należyty uiścić wpisu.

Adwokat zatem nie przedstawił okoliczności, które mogłyby wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu. Zawarta zaś w zażaleniu argumentacja sprowadza się w istocie do zakwestionowania – określonego w powołanych wyżej przepisach – trybu i sposobu uiszczania wpisów sądowych, co nie może być brane pod uwagę na obecnym etapie postępowania. Ewentualne zarzuty odnoszące się do odrzucenia skargi z uwagi na nienależyte uiszczenie wpisu mogły być podnoszone w niniejszej sprawie wyłącznie w skardze kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę. To zaś nie miało miejsca.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak wyżej.