Postanowienie NSA z 14 października 2010 r., I OZ 781/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt VII SAB/Wa 173/09 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 11 marca 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi L. W. na bezczynność Samodzielnego Publicznego Centralnego Szpitala Klinicznego w Warszawie postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Ewa Dzbeńska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie L. W. na postanowienie tego Sądu z dnia 11 marca 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

Zażalenie na postanowienie z dnia 14 maja 2010 r. wniósł L.W.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., w sposób jednoznaczny wskazuje, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 P.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego.

W niniejszej sprawie L. W., pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie z dnia 11 marca 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Z akt sprawy nie wynika, aby wnoszący zażalenie był adwokatem lub radcą prawnym, ani którąkolwiek z osób wskazanych w art. 175 § 2 P.p.s.a. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż zażalenie było niedopuszczalne, zaś postanowienie o jego odrzuceniu odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.