Uzasadnienie
D. W., M. W., J. W., N. W. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2013 r., Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zażalenia D. W. na niezałatwienie w terminie przez Burmistrza Gminy Trzebnica sprawy wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2009 r. ([...]) w przedmiocie przekazania Staroście Trzebnickiemu podania D. W. w sprawie wymiarów gruntów – działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] oraz postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2009 r. ([...]) w przedmiocie przekazania Staroście Trzebnickiemu podania D. W. o wydanie mapy geodezyjnej i kartograficznej.
W dniu 9 września 2013 r. D. W. i M. W. złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 515/13, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), oddalił wniosek wskazując, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Kognicji tego Sądu nie podlega m.in. postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, a za takie niewątpliwe należy uznać kwestionowane przez skarżących postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2013 r., Nr [...]. Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie, postanowienie to nie kończy bowiem postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga istoty sprawy.
Tym samym nie podlega kontroli przez sąd administracyjny. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zachodzi zatem przesłanka oczywistej bezzasadności skargi określonej w art. 247 p.p.s.a. Sąd zaznaczył przy tym, że bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wskazał, że regulacja z art. 247 p.p.s.a może znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a.
Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie, z którego wynika, że nie zgadzają się oni z zapadłym rozstrzygnięciem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Stosownie zaś do art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;
- 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Natomiast w myśl art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zastosowanie tego przepisu może mieć miejsce wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie. Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., na co zasadnie wskazał Sąd I instancji.
W niniejszej sprawie skarżący złożyli zażalenie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2013 r. [...], umarzające postępowanie w sprawie zażalenia na bezczynność Burmistrza Gminy Trzebnica. Zasadnie Sąd I instancji uznał, że na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r. nie przysługuje zażalenie, nie kończy ono bowiem postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga istoty sprawy. Tym samym nie podlega kontroli przez sąd administracyjny. Zachodzi zatem przesłanka oczywistej bezzasadności skargi określona w art. 247 p.p.s.a.
Wobec tego uznać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie naruszył prawa odmawiając skarżącym przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność skargi.
W odniesieniu do odrzucenia zażalenia J. W. i M. W. wskazać należy, że – jak wynika z akt sprawy – wniosek o przyznanie prawa pomocy na formularzu "PPF" składali wyłącznie D. W. i M. W., te strony wskazano we wniosku, w którym przedstawiono dane o ich stanie rodzinnym, majątku i dochodach i w takim zakresie w tym przedmiocie orzekał Sąd I instancji. Skoro więc wniosek został złożony przez D. W. i M. W., to tylko im przysługuje prawo do złożenia zażalenia na postanowienie o jego oddaleniu. We wpadkowym postępowaniu dotyczącym przyznania prawa pomocy pozostali skarżący, tj. J. W. i N. W. nie są jego stronami.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. oraz art. 178 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.