Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 1172/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, w sprawie ze skargi M.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej, odrzucił zażalenie skarżącego na własne postanowienie z dnia 10 marca 2015 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zażalenie na własne postanowienie z dnia 10 marca 2015 r. zostało odrzucono jako spóźnione na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." - w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 3 kwietnia 2015 r., natomiast zażalenie wniesione zostało w dniu 16 kwietnia 2015 r.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zarzucając mu naruszenie art. 178 w zw. z art. 194 § 2 P.p.s.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że został przekroczony termin do złożenia zażalenia na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
W uzasadnieniu wskazano, że w aktach sprawy znajduje się pismo, z którego wynika, że w okresie od 3 marca do 31 marca 2015 r. pełnomocnik przebywał na leczeniu w sanatorium. Pismo Okręgowej Izby Radców Prawnych w B. informujące o wyznaczeniu do prowadzenia sprawy z urzędu jako pełnomocnik skarżącego radca prawny otrzymała w dniu 7 kwietnia 2015 r. Natomiast korespondencja, tj. postanowienie z dnia 10 marca 2015 r., została wydana w dniu 10 kwietnia 2015 r. i to od tej daty należy liczyć termin do złożenia zażalenia. W tej sytuacji przedmiotowe zażalenie zostało wniesione w terminie (w dniu 16 kwietnia 2015 r.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 194 § 2 P.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Złożenie zażalenia już po upływie ustawowego terminu skutkuje jego odrzuceniem (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Informacja Okręgowej Izby Radców Prawnych w B. o tym, że r.pr. E.C. została wyznaczona pełnomocnikiem w sprawie z urzędu dla skarżącego wpłynęła do Sądu pierwszej instancji w dniu 6 marca 2015 r. (prezentata). W związku z tym prawidłowo Sąd ten nadał korespondencję zawierającą wydane w dniu 10 marca 2015 r. postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na adres pełnomocnika. Postanowienie to zostało doręczone w sposób zastępczy w trybie art. 73 P.p.s.a. Zaś kwestia tego, że pełnomocnik nie odebrał kierowanej do niego korespondencji w tej sprawie z powodu nieobecności pod wskazanym adresem nie stanowi o wadliwości doręczenia zastępczego.
Odnosząc się zaś do argumentacji, iż postanowienie z dnia 10 marca 2015 r. radca prawny odebrała w dniu 10 kwietnia 2015 r., co w konsekwencji powoduje, że przedmiotowe zażalenie zostało wniesione w terminie nie podważa stanowiska Sądu pierwszej instancji zajętego w zaskarżonym postanowieniu, bowiem późniejsze doręczenie – na żądanie strony – pisma, którego ona wcześniej nie odebrała, nie obala domniemania doręczenia jej tego pisma w trybie art. 73 P.p.s.a. i wynikających z tego tytułu skutków prawnych.
Mając zatem na uwadze, że postanowienie z dnia 10 marca 2015 r. zostało pełnomocnikowi skarżącego doręczone w dniu 27 marca 2015 r., a zażalenie na to postanowienie zostało wniesione w dniu 16 kwietnia 2015 r. (data stempla pocztowego na kopercie), to prawidłowo Sąd pierwszej instancji odrzucił ten środek odwoławczy jako spóźniony.
W tym miejscu wskazać należy, że w sentencji zaskarżonego postanowienia mamy do czynienia z oczywistą omyłką pisarską, bowiem zarówno skarżącym jak i wnoszącym zażalenie jest M.O., a nie M.O.
W tej sytuacji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.