Postanowienie NSA z 14 listopada 2013 r., I OZ 792/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Rady Miejskiej w Gliwicach na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SO/Gl 3/13 wymierzające organowi grzywnę w wysokości 300 zł

Sprawa

w sprawie z wniosku A. R. o wymierzenie grzywny Radzie Miejskiej w Gliwicach za nieprzekazanie sądowi skargi na uchwałę, odpowiedzi na skargę wraz z aktami administracyjnymi w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wymierzył Radzie Miejskiej w Gliwicach grzywnę w wysokości 300 zł za nieprzekazanie sądowi skargi A. R. na uchwałę, odpowiedzi na skargę wraz z aktami administracyjnymi w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 20 listopada 2012 r. A. R. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Rady Miejskiej w Gliwicach na uchwałę tego organu z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Nie nadając skardze dalszego biegu, pismem z dnia 27 grudnia 2012 r. Zastępca Prezydenta Miasta Gliwice zwrócił skarżącej skargę, powołując się na treść art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze z.) oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej ppsa) poinformował skarżącą, że skargę składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa oraz wskazał terminy do wniesienia skargi. W dniu 3 stycznia 2013 r. A. R. wniosła skargę bezpośrednio do Sądu, która to skarga została przesłana Radzie Miejskiej w Gliwicach, celem nadania jej dalszego biegu. W dniu 23 stycznia 2013 r. organ przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Skarga ta wpłynęła do Sądu w dniu 24 stycznia 2013 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Gl 101/13. Oceniając powyższe, Sąd I instancji wskazał, że pismo A. R. z dnia 20 listopada 2011 r. stanowiło skargę, stąd termin do jej przekazania Sądowi, który był adresatem pisma, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę upływał w dniu 20 grudnia 2012 r. W tym terminie obowiązek ten nie został spełniony, bowiem skarga po dokonaniu jej samodzielnej oceny została zwrócona skarżącej wraz z informacją zawartą w piśmie Zastępcy Prezydenta Miasta Gliwice z dnia 27 grudnia 2012 r. co do sposobu i terminu wniesienia skargi na uchwałę. W ocenie Sądu I instancji postępowanie organu było niezgodne z art. 54 § 2 ppsa, gdyż zgodnie z nim organ jedynie pośredniczy we wniesieniu skargi do sądu, który jest jej adresatem. Organ nie może zwrócić skargi, z uwagi na to, że działanie takie nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Organ ma obowiązek przekazać skargę do sądu w terminie, nawet jeżeli jego zdaniem skarga jest niedopuszczalna lub nieuzasadniona. To, bowiem sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać jej oceny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła Rada Miejska w Gliwicach zarzucając naruszenie art. 55 § 1 ppsa poprzez uznanie, że w sprawie zaszły okoliczności uzasadniające nałożenie na organ grzywny mimo, że orzeczenie sądu w przedmiocie grzywny ma charakter uznaniowy. Okoliczności te stanowi w ocenie organu błędna interpretacja pisma Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2012 r. skierowanego do skarżącej w trybie pouczenia. Organ wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez oddalenie wniosku o wymierzenie Radzie Miejskiej w Gliwicach grzywny, zasądzenie od wnioskodawczyni na rzecz organu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na zażalenie A. R. nie zgodziła się z przedstawioną argumentacją organu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 54 ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

W razie niezastosowania się do obowiązków wskazanych w art. 54 ppsa sąd, na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa. Grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 ppsa ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 ppsa.

Wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i zależy od oceny sądu i przyczyn niewykonania obowiązku przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy. Użycie przez ustawodawcę słowa "może orzec" oznacza, iż sąd powinien, nawet przy przekroczeniu terminu, uwzględniać specyfikę i charakter danej sprawy, a także przyczyny i rozmiary zwłoki w przekazaniu skargi.

W rozpoznawanej sprawie skarga na uchwałę Rady Miejskiej w Gliwicach z dnia 11 listopada 2012 r. adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach została prawidłowo złożona przez A. R. za pośrednictwem Rady Miejskiej w Gliwicach. Organ po otrzymaniu skargi w dniu 20 listopada 2012 r. nie przekazał jej do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę lecz zwrócił A. R. wraz z pouczeniem o trybie wnoszenia skargi.

Dopiero po wniesieniu przez A. R. w dniu 3 stycznia 2013 r. skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sprawie został nadany bieg. Po przekazaniu, bowiem skargi przez sąd organowi, złożył on odpowiedź na skargę i akta sprawy.

Wobec powyższego argumentacja organu, że wniosek o wymierzenie grzywny jest bezzasadny, gdyż skargę przekazano do Sądu, nie stanowi przesłanki dla usprawiedliwienia niepodjętych wcześniej, w ustawowym terminie działań organu.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy wymierzenie grzywny odpowiadało normie art. 55§ 1 ppsa, wysokość nałożonej grzywny uwzględnia przypisane jej funkcje, pozostaje też w zgodzie z art. 154 § 6 ppsa

W takiej sytuacji, zaskarżone postanowienie wymierzające grzywnę, uznać należało za odpowiadające prawu.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi