Postanowienie NSA z 23 sierpnia 2018 r., I OZ 794/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 365/16 o odmowie przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. B. na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich w przedmiocie udzielenia pomocy w ochronie wolności i praw postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Marek Stojanowski przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 365/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Z. B. przyznania prawa pomocy w sprawie skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2017 r. i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 września 2017 r.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi oczywista bezzasadność wniesionych skarg o stwierdzenie niezgodności, gdyż skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia z dnia 20 czerwca 2017 r. została złożona od nieprawomocnego orzeczenia, zaś druga skarga została złożona od zarządzenia, które nie jest orzeczeniem w rozumieniu art. 285a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako "P.p.s.a."). Oznacza to, że obie skargi zostały wniesione z naruszeniem art. 285a § 1 P.p.s.a. i podlegają odrzuceniu. Z tych też względów brak było podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z. B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

W świetle art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, że w sprawie występuje "oczywista bezzasadność" skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy, gdyż ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony.

Zgodnie bowiem z art. 285a § 1 P.p.s.a., przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może być wyłącznie prawomocne orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego (wyrok lub postanowienie). Z akt sprawy wynika, że jedna ze skarg została wniesiona od orzeczenia, które nie było jeszcze prawomocne, natomiast druga skarga została wniesiona od zarządzenia. Zarządzenie przewodniczącego nie stanowi zaś orzeczenia.

Skoro zatem skargi o stwierdzenie niezgodności przysługują od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, to nie budzi wątpliwości, że wniesienie skarg na nieprawomocne postanowienie oraz zarządzenie przewodniczącego jest oczywiście bezzasadne. Trafnie zatem Sąd I instancji odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a., tj. ze względu na oczywistą bezzasadność skarg.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.