Postanowienie NSA z 24 października 2012 r., I OZ 795/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 września 2012 r. sygn. akt IV SA/Gl 708/12 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 lipca 2012 r. nr SKO-PS-424/2813/8565/2012/MN w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Joanna Banasiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 13 września 2012 r. sygn. akt IV SA/Gl 708/12 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 lipca 2012 r. nr SKO-PS-424/2813/8565/2012/MN w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w treści skargi na ww. decyzję J. W., działająca przez pełnomocnika – W.S. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, uchylającego decyzję pierwszoinstancyjną nr DŚR.525.6831.2006.IM.3781/12 z dnia 28 maja 2012 r., wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza i orzekającego równocześnie o uchyleniu od dnia 1 maja 2008 r. wcześniejszej decyzji tego organu z dnia 8 czerwca 2006 r. nr MOPS/DSR-8127/1693/WS/06 o przyznaniu J. W. zasiłku pielęgnacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. stwierdził, że w rozpoznanym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd podkreślił, że zawarty w skardze wniosek nie został w ogóle uzasadniony, gdyż skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że wykonanie kwestionowanego aktu wywoła po jej stronie znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Tym samym nie sposób przyjąć, aby żądanie J. W. zostało należycie umotywowane w kontekście przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto, istnienia takich przesłanek nie można również wywodzić analizując całokształt okoliczności sprawy. Zaskarżoną decyzją rozstrzygnięto o uchyleniu przysługującego J. W. prawa do zasiłku pielęgnacyjnego uznając, że środki wypłacone jej w tych ramach od 1 maja 2008 r. są świadczeniem nienależnie pobranym.

Dostrzegając przy tym, że zwrot omawianych środków mógłby stanowić dla skarżącej dotkliwe obciążenie finansowe i powodowałby ewentualność powstania trudnej do powetowania szkody polegającej na niemożności opłacenia wydatków związanych z realizacją podstawowych potrzeb życiowych Sąd podkreślił, że sama zaskarżona decyzja skutku takiego nie wywiera, jako że rozstrzyga wyłącznie o uchyleniu prawa do spornego zasiłku. Konieczność zwrócenia pobranych z tego tytułu środków powstać może natomiast dopiero w następstwie odrębnej decyzji orzekającej o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Ewentualne niekorzystne konsekwencje finansowe wynikające z dokonania zwrotu pobranego zasiłku pielęgnacyjnego mogłyby stanowić skutek wykonania dopiero tej decyzji, nie zaś objętej wnioskiem decyzji z dnia 9 lipca 2012 r., którą jedynie uchylono prawo skarżącej do tego świadczenia.

J. W. złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Do zażalenia dołączono kserokopie dokumentacji medycznej skarżącej – kart informacyjnych leczenia szpitalnego z lat 2005 – 2012.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.

Wniosek J. W. dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 lipca 2011 r. uchylającej decyzję Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza z dnia 28 maja 2012 r. i orzekającej o uchyleniu od dnia 1 maja 2008 r. wcześniejszej decyzji z dnia 8 czerwca 2006 r. o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego.

Należy w pełni podzielić stanowisko, jakie zajął w sprawie Sąd pierwszej instancji. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 lipca 2011 r. wywołuje jedynie skutki procesowe, bowiem rozstrzyga wyłącznie o uchyleniu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, uznając, że środki wypłacone skarżącej z tego tytułu od 1 maja 2008 r. są świadczeniem nienależnie pobranym. Natomiast ewentualna konieczność zwrotu pobranych nienależnie świadczeń powstać może dopiero w wyniku wydania odrębnej decyzji, orzekającej o obowiązku zwrotu. Słusznie więc stwierdzono, że ewentualne niekorzystne konsekwencje finansowe dla J. W. powstać mogą dopiero w wyniku wykonania tej kolejnej decyzji.

Nadal też aktualne jest stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że wniosek nie został uzasadniony w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przedstawienie przy zażaleniu dokumentacji medycznej skarżącej, nie może być uznane za uprawdopodobnienie, że wykonanie zaskarżonego aktu wyrządzić może skarżącej znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Podniesione w zażaleniu zarzuty co do zasadności zaskarżonej decyzji nie mogą być rozważane na obecnym etapie postępowania, kwestie te oceni Sąd rozpoznając wniesioną w sprawie skargę.

Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 września 2012 r. prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 lipca 2012 r.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.